Ja, ik weet… Dit is een blog dat aan update toe is. Wat zeg ik? Blog? Het eigenlijk niet eens meer een blog te noemen, zo traag. De hele website is aan update toe.

Komt goed.

Zodra de deadlines even niet stomen, maar kabbelen. Nog voor ik het volgende boek uitlees zelfs.

Echt.

Lieve mensen, ik heb een mededeling van huishoudelijke aard. Dat klinkt als een onbenullig bijzaakje, maar dat is het niet. Het is een beslissing voor mijn leven en daar hebben ook mijn vrienden en familie mee van doen.

Ik las namelijk ‘Dieren eten’, van Jonathan Saffran Foer. En als klap op de vuurpijl het essay ‘T is rot, maar vlees is zo lekker’, afgelopen zaterdag in de Volkskrant. Het volgende stukje gaf de allerlaatste doorslag:

‘Stel dat dit allemaal gebeurde op kleine overzichtelijke schaal. Stel dat mensen in hun achtertuin varkens houden in kleine donkere hokken, op roostervloeren zonder stro. De buren verderop en hun kinderen hebben honger, want hun tuin wordt gebruikt om het varkensvoer te verbouwen, waardoor ze zelf nauwelijks te eten hebben. De varkenspoep wordt uitgestrooid over de hele wijk en vervuilt het water van alle bewoners. De varkenshouders zitten vrolijk te barbecuen en zeggen: ‘Tja, rot joh, maar het is gewoon lekker’.

Ik at al weinig vlees, en als ik vlees at, dan bij voorkeur biologisch. Maar heel streng in de leer was ik niet. Als vrienden iets lekkers hadden gekookt met vlees, vroeg ik niet of het biologisch was. Dat zal ik vanaf nu wel doen. Als het dan van een dier is dat een afgrijselijk leven heeft gehad en een gruwelijke dood, dan eet ik het helaas (dan maar een boterham met) pindakaas niet op.

Ik wil en kan mijn ogen niet meer gesloten houden voor de verschrikkingen in de vleesindustrie. Verschrikkingen die ik al lang ken – net als ieder van mijn familie en vrienden die al lang kent. Hoe kan ik zonder mezelf barbaars te noemen een dier eten in de wetenschap dat het zó veel geleden heeft? Leed door toedoen van een industrie die wereldwijd nog zó veel meer leed berokkent. En schade aan het milieu, want de vleesindustrie is veel schadelijker voor het milieu dan de transportsector, om maar wat te noemen.

Dus bij deze. Ik zweer het plechtig (*tuft tussen haar vingers door*):

“Ik zal nooit meer fabrieksvarken, plofkip, kiloknallerkoe of ander bioindustrieel vlees eten.”

Zo.

Daarbij zal ik, hoe lekker is het ook vind, nog minder vaak vlees eten. Want biologische teelt vergt o.a. meer ruimte dan de industriële vleesfabrikage. Als iedereen elke dag biologisch vlees zou eten, zou dat eveneens grote problemen geven, omdat die ruimte er niet is.

Lieve vrienden en familie, ik hoop tot gauw, aan een heerlijke én eerlijke dis.

(Het betoog ‘De consument laat misstanden in de vleesindustrie voor wat ze zijn. ‘T is rot, maar vlees is zo lekker’ is van Roos Vonk, hoogleraar psychologie en initiatiefnemer van www.duurzaamvlees.nl).

Ps. Check dit. Gaat over reclame voor legbatterijkooien. De slogan? ‘Don’t worry. Make money.’ (Dit verzin ik niet!)

Ik zat lekker buiten te werken, toen er plots een kever op mijn toetsenbord landde. Het was een prachtig beestje, met een glanzend bruin-okergeel schild. Maar hij liep over de n en de j, en toen via de g naar de e. Allemaal letters die ik nodig had.

Toen er naast me op mijn ontbijtbordje een kever van hetzelfde allooi landde, leek het me wel leuk als ze vriendjes werden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik zette de een bij de ander en hops!, na een gezamenlijke flikflak, had de één (ik denk het mannetje) plaatsgenomen op de ander (ik denk het vrouwtje) en werd er lustig op los geneukt.
Interessant vond ik, aangezien ik probeerde te ontsnappen aan dat o zo witte worddocumentje met die irritant knipperende cursor.
Ik posteerde mij op enkele centimeters van de vermoedelijke geslachtsorganen van het keverpaar. Hoe doen kevers dat eigenlijk? Hebben kevers een piemel? En zo ja, hoe ziet die eruit? Inderdaad, er kwam een soort piemeltje uitgeschoven. Hoewel je het in andere omstandigheden ook voor angel aan had kunnen zien. De piemel schoof in een indrukwekkende kromming onder het schild van de onderliggende partij. Na enig gefriemel kwam mijn volgende vraag: kunnen kevers klaarkomen? Lijkt me wel, want why bother, zou je anders denken. Van seksuele voorlichting verstoken, weten ze vast niet dat dat het is waar hun nageslacht vandaan komt. Maar kun je het zien als het hoogtepunt zich voltrekt? Krommen dan de pootjes? Gooit hij zijn koppie in zijn nek, trekt er een siddering onder dat schild door? Mijn verwachting was hooggespannen. En zij dan? Komt zij tot een hoogtepunt? Of delft ze niets dan het onderspit?
Dat laatste, daar leek het helaas het meest op. Uit alle macht probeerde ze zich te ontworstelen aan haar belager. Ze liep het complete ontbijtbordje rond, met dus die volhardende gast op haar rug. Tot het op zeker moment klaar bleek te zijn. Of daar ook ‘gekomen’ bij hoorde, weet ik niet. Niets wat leek op een climax, niets wat leek op een hoogtepunt of ander feestje. Direct na de kennelijke daad, vlogen beiden hun ook al zo weinig romantische kant uit: in tegenovergestelde richtingen.

Ik besloot er toch maar een werkzame dag van te maken.

Foto is van Roy Dear.

Ik heb dus echt wel een leuk zoontje!

(wilde ik maar even zeggen. Ondanks ik weet hoe takke-irritant moeders zijn die voortdurend zitten te zemelen over hun bloedje, hun schatje. Hun poepie, hun poppie, hun droppie. Hun snoepie, hun scheetje, hun snoepedroep. Hun liefje en hun lichtje, hun lieverdje en hun blijerdje. Hun knuffelkontje en vrijkousje. Hun bofkontje, hun snoepkontje. Hun pollewopje en hun pielewapje. Hun muizemitsje en apekoppie. Hun boefie, hun bulletje. Hun tijgertje en hun beertje, hun flappie en hun floppie. Hun moppie, poppie en hun koppie. Hun koektrommeltje en hun knuffeltje. Hun prinsenkind, hun hartendief, hun knappertje, hun apie, knapie, en hun snakie…

Maar ja, dat is die van mij allemaal ook. Dusss…

Ouders die als kind mishandeld zijn, doen hun eigen kinderen vaak vergelijkbare ellende aan. Een verbazingwekkend en verontrustend gegeven, vind ik dat.

Hieraan moest ik gister denken toen bleek dat Israël dat konvooi van schepen met hulpgoederen voor Palestina zo bruut was geënterd. Ook zo verbazingwekkend en verontrustend. Maar dan op wereldschaal. Amerika is in dat beeld zo’n echtgenote die het gewelddadige gedrag van haar man sussend vergoelijkt.

(Behalve Amerika past Wilders die rol ook heel aardig, zo bewees hij gister in NOVA toen het ging over de gruwelijkheden die Israël zoal begaat ten opzichte van de Palestijnen. Wilders is een gestoorde gekfanaat. Krankzinnig, frenetiek en doodeng. Compleet mesjogge, om binnen de context te blijven. Zo. Dat wilde ik hier graag nog even aan toevoegen).

Vandaag verschijnt bij uitgeverij Artemis & Co het boek ‘De Bonusmoeder. Ontroerende en humoristische verhalen van stiefmoeders’. Ik schreef er een verhaal voor, omdat ik zelf zo enorm stief ben. Ik ben dubbel stiefdochter (zowel mijn moeder als mijn vader kreeg na de scheiding een nieuwe relatie), dubbel stiefzus (zowel mijn moeder als mijn vader kreeg een relatie met iemand die al kinderen had uit een vorig huwelijk) en driedubbel stiefmoeder (twee meiden van vier en elf, en een jongen van acht).

Even voor de duidelijkheid: bij mij geen Assepoestaferelen, stief is lief! Heus ook niet alleen maar rozengeur en maneschijn, maar ik heb een hartstikke leuke stiefmoeder, had een kanjer van een stiefvader en ik prijs me gelukkig met de liefste stiefkinderen van de wereld.

Hier een fragment uit mijn bijdrage aan De Bonusmoeder. Het gaat over mijn stiefvader en hoe we ineens een heus ‘gezin’ (of wat daar voor doorgaat) werden toen hij dood ging.

Louis zat op de bank. Links van hem zat Erik, rechts Lonneke. Louis had zijn armen om hen heengeslagen. Mijn moeder zat in de stoel er tegenover. Iedereen keek strak, leek dingen te zien die ze niet wilden zien. Toch heerste er in de huiskamer een wonderbaarlijke rust. Opvallend.

Toen Louis die middag belde, hoorde ik een zekere kwetsbaarheid. Hij vroeg of ik op tijd naar huis wilde komen. Hij wilde iets zeggen en daar moesten we allemaal bij zijn. Zijn stem had geklonken als dun ijs.

Ik ging bij de open haard op de grond zitten. Louis keek me ernstig aan. “Ik heb slecht nieuws. Heel slecht nieuws.”

Ik keek de kamer rond. Alleen Erik keek me recht aan. Wanhopig.

“Ik ga dood”, klonk de stem van Louis.

De woorden galmden in mijn hoofd. Ik. Ga. Dood.

Ja maar wacht even. Dat kun je toch niet zomaar zeggen?!

“Hoezo, je gaat dood?” Mijn stem piepte afgeknepen.

“Ik ben vorige week naar het ziekenhuis geweest vanwege die bult in mijn buik”.

Daar had hij het inderdaad over gehad, een tijdje geleden al. Ik had het ge

Het schijnt dat elke moeder niet alleen bevalt van een baby, maar tegelijkertijd ook van een schuldgevoel. Omdat je áltijd het állerbeste voor je kind wilt, doe je het per definitie nooit goed (genoeg). Ik vond mezelf eerlijk gezegd nog best relaxt wat dat betreft. Totdat ik een week of twee geleden weer aan het werk ging, en ik nogal in de knel raakte in de discrepantie tussen wat ik wil en wat kan, met een baby op je arm.

Ik zie mezelf de vreemdste stunts uithalen. Behalve dat ik mezelf in korte tijd heb bekwaamd in het ‘flesvoeden met de mond’ (waarbij de moeder met haar eigen mond de fles in de mond van haar baby houdt zodat ze in elk geval één hand vrij heeft en zodoende, op halve snelheid, maar toch, een mailtje kan tikken), overwoog ik serieus om Morris (mijn drie maanden oude baby) met maxi cosi en al mee te nemen tijdens een autotest in de Tesla Roadser – een race wagen (op elektriciteit) van het bruutste soort die optrekt van nul naar 100 in 3,9 sec.

Toch maar niet.

Over de gedachte alleen al, voelde ik me zó schuldig, dat ik die nacht droomde dat ik in een internationale trein was gestapt en dat ik me een paar haltes verder plots realiseerde dat ik Morris was vergeten mee te nemen. Uit de kofferbak. Want daarin had ik hem kennelijk vervoerd. Ik kon niet uit de trein en mijn Morris, mijn allergrootste, lievelievlieve schat, lag daar – krijsend waarschijnlijk inmiddels – klein, bloot (want ja, ook dat nog: ik had hem om onduidelijke redenen niet meer dan een luier aan gedaan), koud en oneindig kwetsbaar te wezen in die kofferbak. Bij de gastank. Dat laatste vond ik om de een of andere reden helemáál de limit. De paniek waarin ik wakker schrok, was onbeschrijflijk.

Dus probeer ik nu wanhopig manieren te vinden om dat schuldgevoel te beperken. En dan helpt het heerlijk als je beseft dat het altijd nog erger kan.

En nu ligt hij hier. In mijn armen. Mijn tepel half in zijn mond, zijn mond half open. Tijdens het voeden was hij met een diepe zucht naar dromenland vertrokken. Nu maakt hij kleine geluidjes in zijn slaap.

Hij is dezelfde die even geleden nog in mijn buik zat. Hij was het dus, die daar heel klein opgevouwen met zijn hartje lag te kloppen, vlak bij het mijne. Het was zijn ziel, die zich roerde naast de mijne. Zijn handjes waren het en zijn voetjes die mijn buik deden bewegen. Het was hij die in mij groeide. En ik groeide met hem mee.

Hij tot Morris, ik tot mama.

En nu ligt hij hier. Zomaar mijn zoon. Ongelooflijk.

Morris is geboren op 12-12-2009 om 19.34u. 3888 gram, 51 cm en de bewaarheid van al die clichés: hij is de allerliefste en de allermooiste van de heeeeeele wereld.

Alsof er niets aan de hand is dan maar, met kalme woorden. Geen soft focus. Geen gestaar met vochtige ogen. Geen versuikerde dromerij. Geen vuurwerk en geen violen. Omdat niet één superlatief super genoeg zou zijn.

Dus nou. Daar komt ie dan gewoon:

(tomtiedom, ladieda…)

IK BEN ZWANGER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

WOEHAAAAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Er kloppen twee harten in mij. Twee zielen roeren zich. Twee handjes en twee voetjes doen mijn buik bewegen.

Er groeit iemand in mij. En ik groei mee.

De vader van bijzinnen.com had zich tijdens het televisie kijken afgevraagd hoe erg het zou zijn als de economie 4% zou krimpen, zoals ‘men’ zegt. “Als jij of ik vier procent minder verdienen, dan is er toch ook niet zoveel aan de hand?” Dat is ook zo, en ik snap er ook de ballen van (ik las bijvoorbeeld ook ergens dat de koopkracht in 2009 met 2,5% zou stijgen. Waar hébben we het dan over?! denk ik dan. Maar ik durf dat niet hardop te zeggen, aangezien ik tegenwoordig ook al blond ben). Wat ik wel snap, is dat dit vast een heel ander verhaal is voor mensen die net hun baan zijn verloren.

Maar dan schrijft bijzinnen.com: “Wat de crisis ook mogen inhouden, dat in ieder geval: slechte televisie. Ik vermoed dat mijn ouders graag vier procent van hun inkomen zouden inleveren om verlost te worden van het gekakel. Het zou een elegante oplossing zijn. Iedereen levert vier procent van zijn inkomen in en dan praten we nergens meer over.
Als economen dan willen uitleggen waarom economie niet zo werkt, betalen we allemaal een procent extra om de economen te laten zwijgen. Zoals je in een restaurant de violist een fooi geeft om je met rust te laten.
Maatschappelijke betrokkenheid is mooi, maar tegen een redelijke vergoeding zou respectvolle desinteresse ook mogelijk moeten zijn.”