Heb je de vaart er net lekker in, krijg je dit. Klunen in juni. Voor en na deze wielrenners kwamen er nog tientallen van die gele mannetjes over de sluis gestumperd. Vrijwel zonder uitzondering luid vloekend.
Wie zet er nou zo’n route uit?

Vip, mijn hond, zit te draaikonten bij de deur. De nacht is zacht, we besluiten nog een wandeling te maken. Ik loop langs de sluis, richting het pontje. Het is rustig op straat. Het water van het IJ is spiegelglad, het is windstil. Aan de overkant glijdt in alle rust een trein het Centraal Station binnen.

Net als ik bedenk hoe heerlijk het is om hier nog even wat te staan, voel ik dat er iemand achter me staat. Als ik me omdraai, schiet er een stoot adrenaline door mijn tenen (heeft iedereen dat? vraag ik me in de verte af. Dat je schrik in je tenen voelt?)

Op een meter of twee afstand staat een grote man met zijn armen te zwaaien. Zijn ogen zijn wijdopen gesperd en bloeddoorlopen. De man maakt geen geluid, maar zijn ogen schreeuwen des te harder. IK GA JE PAKKEN! Schreeuwen ze. IK HAK JE ARMEN EN BENEN AF EN IK VERKRACHT JE ROMP!! Lees ik in zijn ogen. “VIP!!

Gister ben ik naar het toneelstuk ‘Elementaire deeltjes’ geweest, een toneelbewerking van het gelijknamige boek van Michel Houellebecq. Het stuk speelde in het nieuwe Muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam. Dat gebouw is ronduit WAUW, het stuk een beetje auw.

De acteurs spelen rauw, fysiek en subtiel. Wie Houellebecq´s boek heeft gelezen, weet dat het voedzame kost is. De eerste happen elementaire toneeldelen zijn smakelijk. Ze smaken naar meer.

Smakelijk, maar zwaar zijn ze ook, de elementaire delen. En taai: hoogdravende wetenschappelijke gedachten over relativiteit en genetica, plastische seks, bloedende hompen emotioneel onvermogen en puur pessimisme over álles. Het geheel wordt in het Duits gebracht, op een bedje van nogal statisch toneel. Het vereist al met al flink wat kauwwerk. Je blíjft maar kauwen. De hap is nog lang niet gereed om doorgeslikt te worden, maar daar is de volgende alweer.

Aan het einde weet ik niet meer waar ik het laten moet en spuug ik besmuikt wat elementaire delen uit. Ik moffel ze weg door wat om me heen te kijken. Ik zie mensen moeilijk kijken, gretig de kost verstouwen en knikken bij een nieuw inzicht. Maar ik zie ook mensen slapen, hun kaken hangen neer, moe van het kauwen.

Het toetje nuttigen we buiten, in de zwoele nacht. Het loopt al tegen elven, maar het is nog licht. De zon gaat vuurrood onder in het IJ.

Er was nog best wat drank nodig om de elementaire delen weg te spoelen.

Weekend, tropisch warm, een heerlijke tuin en lieve mensen. Daar wordt een mens blij van. Als een kind zo blij. Het campinggevoel van toen je met je ouders op vakantie was, herleeft bij ons allemaal. We voelen ons weer meisjes. Meisjes op lichte voeten door het gras. H. en K. zijn aan het badmintonnen, A. en J. plonzen in het opblaasbad, S. loopt te dollen met de hond, M. en E. spelen tikkertje en rennen uitgelaten achter elkaar aan.
Daar krijg je ouderwetse honger van. Van die honger dat je wel acht boterhammen op kunt. We zitten net aan het perenijsje na, als de telefoon gaat. M. neemt op.

‘Wàt?!’
‘Dat meen je niet!’
Ze draait de muziek uit. De gesprekken aan tafel verstommen. We kijken naar M. en proberen haar gezicht te lezen. Haar gezicht verstrakt.
‘Mijn god. Dit is vreselijk’ zegt ze zacht als ze ophangt.
‘C.’s moeder is overleden. Hartstilstand’.

C.’s moeder heeft een tijd lang gevochten voor haar leven, ze had kanker. Ze is twee jaar geleden genezen verklaard. ‘Maar ik krijg je lekker toch wel!’ had de dood heel gemeen geroepen. Nu is ze dus toch dood.

O ja, dat is ook zo. Als je in de dertig bent, dan gebeuren dat soort dingen. Wij zijn dertigers. Meisjes, dat wel, maar van in de dertig. Dat ook.

De dag maakt haar belofte niet waar, het begint te regenen. Dus neem ik op weg naar huis de drogere route door het station. Eerst miezert het nog wat, maar de regen besluit er eens lekker voor te gaan, en stuurt een hele menigte aan venijnige druppeltjes op mijn blote benen. Koud. Dus fiets ik in flink tempo over het stationsplein, mensen ontwijkend en onderwijl spiedend naar lastige agenten die me handenwrijvend aanhouden met een ‘Gaan we effe afstappen dame’+boete.

De schuifdeur van het station zoeft open als ik eraan kom, de weg is vrij. Dan ga je niet afstappen, niet als het zo regent in elk geval. Dus zwier ik al remmend door de schuifdeuren.
Ik wil net afstappen, als er een agente aankomt. Op de fiets, net als ik, ín het station. Mag niet. In een horkerige draai posteert ze haar fiets dwars voor de mijne. We stappen tegelijk af.

Ze heeft pierig haar, rood geverfd, een onzekere en bozige blik in haar ogen. Ze neemt me in zich op. Ik haar ook. Degelijke zwarte schoenen, dikke kont (in theorie zou het een mooie, stevige, ronde kont kunnen zijn. Maar de praktijk van politie uniformen bepaalt anders. Waarom toch zo lelijk?! Al heb je de billen van J-Lo herself, zo’n broek helpt elke ronding of welving rücksichtslos om zeep).

‘Je mag hier niet fietsen’, zegt ze met de fiets nog tussen haar benen, en pakt haar bonnenboekje.

Ze hoeft er niet eens om te lachen.

Vanmiddag de Businessloop gelopen. Wij -van Planet Internet- deden het rustig aan en verkozen de 5 km boven de 10 km. Maar toch. Ik eindigde op de 10e plaats van de vrouwen. Er waren ruim 500 deelnemers! Dat viel nogal mee gezien de nacht die eraan vooraf ging (met dank aan Arjan Ederveen), de rijke hoeveelheid drank die ermee gepaard ging en de magere uren slaap. Mijn tijd: 25.58 min.

‘Altijd van je af plakken’, is de gevleugelde uitspraak van Arjan Ederveen, alias Peter van der Pood in het VPRO-programma Kreatief met kurk. Mijn moeder constateerde destijds met enige verbazing dat ik het leuk leek te vinden om kreatief bezig te zijn met kurk. Ik had haar per slot van rekening zeer enthousiast verteld over mijn favoriete programma.
‘Eureka!’ Moet mijn moeder gedacht hebben. Kijk mijn kind eens kreatief bezig zijn!
Dat had ze altijd al gewild, dus die ontwikkeling diende gestimuleerd te worden. De volgende keer dat ze bij me langs kwam had ze de kurkenoogst van de afgelopen week bij zich, in een boterhamzakje. Ze gaf er ook een tubetje lijm bij. Om altijd van me af te plakken.

De cursus Kreatief met kurk is nu ook op dvd, gister was de presentatie ervan in Club 11.
En er is vanaf 29 augustus een nieuwe serie van Arjan Ederveen bij de VPRO: Wroeten. Arjan is namelijk geheel ecologisch aan het wroeten geslagen. De opnames zijn gemaakt op Arjans boerderij in Friesland. Daar doet hij op zijn eigen wonderlijke wijze verslag van het groeien en bloeien der bloempjes, vreemde vogels en ander struikgewas.

Rokken ruisen over de dansvloer, decolletés bollen op uit de strakke, met kant afgewerkte lijfjes, rollend buldergelach klinkt boven de muziek uit, verhitte mannen sloven zich uit in hofmakerij, de dames laten het zich welgevallen…
Als je goed kijkt, zie je het tafereel weerspiegeld in de honderden spiegels van deze antieke feesttent.
In zo’n spiegeltent van weleer , kan ik me natuurlijk niet inhouden…

Voor mijn autocolumn in het blad Bright, testte ik de BMW M6.

“Cheatcodes kennen we uit de gameswereld. Tik ‘god’ in en je bent onoverwinnelijk, dat idee. Ze werken nu ook in auto’s. In real life dus. In een aantal BMW M-modellen, om precies te zijn. Meike, ooit best een net meisje, test de cheatcode in de spiksplinternieuwe BMW M6 en ontmoet het beest in haar. ”

Macht, sensatie, seks, ijdelheid. Ik heb het allemaal gevoeld tijdens de rit, in de meest rauwe vorm. Gruwelijk. Goddelijk.