Als kind haatte ik wiskunde. Ik ben nature van de letters, en niet van de cijfers. Ik begreep er de ballen van, wiskunde was voor mij één grote duisternis. Maar als ik het waarom snapte van bepaalde wiskundige gegevens, dan kon dat misschien wat licht in die duisternis brengen, dacht ik.
Dat had ik nooit moeten denken. Die gedachte werd een van mijn grotere middelbare schoolfrustraties. Want ik kreeg telkens nul op het rekest als ik vroeg waaróm iets was zoals het was. ‘Er is geen waarom’, zei de wiskundeleraar altijd. ‘Neem het nou maar gewoon van me aan dat het zo is’.

Ik kan het nog steeds niet uitstaan, zo’n ´neem-het-nou-maar-van-me-aan-antwoord’. Toch heb ik inmiddels geleerd dat er uitzonderlijke gevallen bestaan waarin je de vraag waarom voor je eigen bestwil beter achterwege kunt laten.

Dit zeer nuttige inzicht heb ik tegen wil en dank geleerd van microsoft. Als je werkt met een pc, verschijnen er soms onverklaarbare (fout)meldingen. Meestal gaat het mysterieuze euvel vanzelf over. Hoe dan ook, de remedie is: negeren en je niet – nóóit – afvragen waarom die foutmelding verscheen. Meestal werkt het. Soms niet, maar dan ging je computer toch wel stuk (ik heb ook wel eens geprobeerd om microsofts aanwijzingen te volgen na een foutmelding. Het heeft me – behalve woede, frustratie en véél tijdsverlies – nooit wat opgeleverd).

Een ander uitzonderlijk geval waarin blijkt dat je de waaromvraag maar beter achterwege kunt laten, is het geval waarbij een man tot ruim 174.000 jaar gevangenisstraf is veroordeeld (de man is medeverantwoordelijk voor de aanslagen op 11 september). Ik vroeg me een tijdje terug af waarom in vredesnaam 174.000 jaar, en geen ‘onvoorwaardelijk levenslang’, 100 of desnoods 174 jaar.

Het antwoord erop vond ik nogal onbevredigend. De rechtsgeleerde bij wie ik het navroeg zei dat er geen logische verklaring voor was. Het is een cumulatieve straf, alles bij elkaar opgeteld komen ze op ruim 174.000 jaar straf.

Of er écht geen andere verklaring was dan deze, vroeg ik. Nee, zei hij, die is er niet.
- ‘Maar waarom dan gee…’.
Hij onderbrak me en zei: ‘Neem het nou maar gewoon van me aan’.

Dit is geen eerlijke strijd, niemand kan op tegen zo veel grijs en zulk langdurige regen. Hoe uitbundig je ook staat te bloeien en hoe ’n optimistische grapjurk je ook bent.

In oktober of november mag het regenachtig zijn. Regen in juli is alleen gerechtvaardigd in de vorm van een verfrissende bui na wekenlang achtereen heet zomerweer. Dus niet dit. Niet deze non-stop luchtzeikerij. Niet dit gegrijsgrauw de hele week.

En zeker niet vandaag. Want met dit weer wil ik dat het zondag is. Alle telefoons en ander stalkgerei uit, en de hele dag met dikke sokken, een boek, een zak drop en een pot thee op de bank. Met hooguit Johnny Cash, Manu Chao of Beethoven op de achtergrond en verder vooral niets.

Maar vandaag is het geen zondag. En ik moet verder vooral veel. Vanochtend naar hot, vanmiddag naar her, nu hier en straks weer daar. Op de fiets. Het is gewoon keihard woensdag.

Nog geen tien uur en nu al een quote van de dag: “De mensen zijn aanslagenmoe” (Eindredacteur J.V. Planet Internet)

En weer staan op flickr.com de eerste foto’s van de (nieuwe) aanslag -of liever gezegd: aanslagje- in Londen.
Hoewel het al met al mee lijkt te vallen, toch aardig om de gebeurtenissen te volgen op bijvoorbeeld Robert Andrews , op Moblog.co.uk of op The Guardian Newsblog .

Ik ben benieuwd wat de gevolgen hiervan op de langere termijn zijn. De aanslagen zijn mislukt, de explosieven gingen niet af. Maar een aanslag is het toch. Het kostte de Londenaren deze keer geen mensenlevens, maar waarschijnlijk wel vertrouwen en gevoel van veiligheid in hun eigen stad. Maar goed, die Britten hebben al voor wat hete vuren gestaan als het om bomaanslagen gaat. Hopelijk gaat dat onderkoelde nog lang niet over de kook en kan deze er ook nog wel bij.

Dit is nog maar een fractie van wat ik zoal tegenkwam tijdens een wandeling van een uur door een groen bedoeld stuk Amsterdam. Sinds die akelige campagne ‘Nederland
schoon.nl’ valt het me pas echt op; wat is het hier een klerezooi!

“Abu Dahdah, een in Syrië geboren Spanjaard, kan ruim 74 duizend jaar celstraf krijgen

09.15u. ik bel met organisatie 1:
‘Goede morgen, met Meike. Ik ben op zoek naar Rob S., is hij aanwezig?’
- ‘Nee, helaas. Rob heeft vandaag papadag, hij is er morgen weer’.

09.20u. ik bel met organisatie 2:
‘Hallo, met Meike. Ik ben op zoek naar Margo van W., is zij aanwezig?’
- ‘Nee, Margo heeft vandaag bosdag. Probeer het morgen nog eens’.
‘Bosdag?’
- ‘Ja, bosdag met de hele afdeling. Om inspiratie op te doen. Kan ik verder nog iets voor u betekenen? Nee? Goedemorgen!’

09.40u ik bel met organisatie 3:
‘Goede morgen, met Meike. Ik ben op zoek naar Ines de H., is zij aanwezig?’
- ‘Even kijken hoor. Ik heb haar nog niet binnen zien komen. O wacht, dat is ook zo ja. Ines heeft vandaag cursus, morgen ben je de eerste’.

10.05u ik bel met organisatie 4:
‘Hallo, met Meike. Ik ben op zoek naar Jeroen C., is hij aanwezig?’
- ‘Nee, Jeroen is er niet. Hij heeft vandaag en morgen verhuisdag, overmorgen is ie d’r weer’.

10.20u ik bel met organisatie 5:
‘Goede morgen, met Mei….’
- ‘Dit is het antwoordapparaat van (…). Wegens afwezigheid van onze assistente zijn wij in week 28, 29 en 30 alleen bereikbaar op dinsdagen en donderdagen van half één tot één uur. Wij verzoeken u geen boodschap achter te laten op het antwoordapparaat, deze wordt namelijk niet afgeluisterd’.

10.30u ik bel met organisatie 6:
‘Goede morgen, met Meike. Ik ben op zoek naar Astrid van B., is zij aanwezig?’
- ‘Nee, Astrid is aan het sapvasten deze week, ze is er volgende week pas weer’.

Je hebt soms van die momenten dat je je maar eenzaam voelt als werkende medemens.

Eén van mijn favoriete columnisten is Sylvia Witteman van het Volkskrant Magazine. Laatst citeerde ze in één van haar columns uit een paar boodschappenlijstjes die ze in de supermarkt had gevonden (ik weet niet meer waar de column zelf over ging). Ze citeerde ze letterlijk, met spelfouten en al. Die spelfouten waren zó monsterlijk, en het ware er zó veel in zoiets simpels als een boodschappenlijstje, dat ik het niet geloofde. Het gevoel bekroop me dat ze het had aangedikt ten behoeve van de smakelijkheid van haar stuk.
Met een onelegante smak donderde ze van haar troon. Een ongeloofwaardige columnist doet niets dan irriteren.
Maar met een een voddig stukje papier dat ik vond in de Albert Heijn bij mij om de hoek, nam ze haar plaats op de troon der plezante columnisten met gepaste egards weer in. Vandaag hoor ik haar lachen, op licht hautaine toon. Ik hoor een onmiskenbaar ‘zie je wel’!
Ik citeer van het papiervod:
1. plu
2. bier
-(sof ar so good)-
3. foer -(hondefoer? kattefoer?)-
4. repe -(chocoladerepe? mueslirepe?)-
5. kaaz
6. cola
6. botur
8. harink

Het staat er echt!

Het lijstje is vast van een autochtone Hollander, gezien de ‘harink’. Misschien is het lijstje van een huismoeder die zich verveelde en ook es stout wilde doen. Dat ze -lekker puhpuh- wat taalfouten maakte. Gewoon, om haar leven wat smakelijker te maken.
Of misschien weet hij of zij niet beter en heeft het simpelweg te maken met een gebrek aan verstandelijk vermogen.

(Ik vraag me overigens wel eens af hoe het voelt om zo ontzettend onwetend te zijn. Misschien is het wel lekker rustig. Wat niet weet, wat niet deert, zoiets. Soms denk wel eens te voelen hoe domheid voelt, als ik een heel, héél erge kater heb terwijl ik hard moet werken. Maar dan heb je wel de lasten en niet de lusten van het dom zijn. Want dan gaat ‘wat niet weet, wat niet deert’ niet op. Je weet dondersgoed, maar je kunt er even niet bij. Dat is nou juist wat zo deert).