Dinsdagmiddag 13:09 u.
Het is verd*mme dinsdagmiddag 13:09 u. en de straatverlichting springt aan! Het is helemaal geen geen dinsdag vandaag. Het is donkerdag.
Zelfs de regenworm vond het te nat buiten. Hij zocht zijn heil op de houten vloer in mijn huiskamer, zo bleek toen hij vanochtend op een haar na tussen mijn blote tenen zat geperst. (Trouwens geen idee hoe die binnen was gekomen. Hoe kan dat?)
De boel is nat en van donkerte in de war.
Oude liefde roest niet, zeggen ze. Mijn Mercedes wel. Ondanks de liefde.
Onlangs deed een goddelijk Chevy zijn intrede in ons – ahum – ‘wagenpark’ (zie log van 13 oktober). Nu hebben we twee véélste grote auto’s. Niet handig in Amsterdam. En de Mercedes wordt oud, hij is al 33. Hij krijgt behalve roestvlekjes ook steeds vaker andere spatjes.
Maar wegdoen? Nooit!
De Mercedes blijft. Desnoods tot ie helemaal is opgeroest (want die motor blijft wel draaien) en er niets meer rest dan een hopeloos schroothoopje op zijn vertrouwde parkeerplaats.
In het novembernummer van SIS: ‘Er is meer dan een Fiat Panda’. Over vrouwen en auto’s. En over mij en mijn Benz.
Inderdaad, de Mercedes roest, maar mijn liefde voor hem niet.
Begin deze maand was ik een weekje weg. Ik was naar een oord in Zeeland, je zou het retraite kunnen noemen. Even weg uit mijn omgeving voor een grote schoonmaak. Los van de patronen, mezelf wat bijwerken en de boel op z’n plek leggen.
In die week heb ik niet gegeten, ik heb gevast. Ik, Meike, die zo vreselijk van lekker eten en drinken houdt. Ik heb geleefd op drie keer per dag een klein glaasje sap.
Behalve drie keer per dag sap, dronk ik elke ochtend bitterzout. Ik, Meike die alles lust behalve grapefruit, omdat het bitter is. Heb je het wel eens geproefd, bitterzout? Inderdaad: bitter en zout (en om dat te verbloemen, kun je er wat citroensap door gooien. Bitter, zout en zuur dus). Zó onvoorstelbaar smerig; je tong schiet in een kramp, je slokdarm in de knoop, je onderlip kruipt over je kin, je bovenlip over je neus en je wangen wisselen van plaats. Getver!
Elke ochtend eindigde ik mijn douche met ijskoud water. Ik, Meike die zo’n ontzettende koukleum is en als kind al met geen stok het koude water in te krijgen was.
Ik ben er alleen naartoe gegaan. Ik, Meike die zoveel waarde hecht aan vrienden en geliefden. Ik vind het heerlijk om af en toe een dag of twee alleen te zijn. Maar dit was een week. Oké, het was maar een week, maar toch. Een week in afzondering. En vooral: een week met mezelf.
Afzien, zou je zeggen. Ja, dat was het soms wel even. Maar dat hoort een beetje bij een grote schoonmaak.
Behalve dat er allerlei prachtigs onder de zooi tevoorschijn kwam, blijk ik prima een week zonder eten te kunnen. Ik voelde me zelfs energiek en het heerlijkste is dat alles wat ik sindsdien weer eet, grenst aan het goddelijke. Verder blijkt water na bitterzout zo zoet als limonade, en na een koude plens over je lijf ga je heerlijk gloeien.
En ach, hoe kun je je alleen voelen als er langs het strand plots een zeehondje de kop opsteekt om even gedag te zeggen?!
Ik viel als een blok voor hem. Zijn stevige kont, robuuste voorkant, zijn diepe gegrom en zijn binnenste van zacht roze-rood…
Als ik hem berijd, heb ik hem precies waar ik hem hebben wil. Een genot! Ik voel me een zoals een vrouw zich wil voelen als ik met hem ben: een prinses.
Ik heb een nieuwe auto! Een sexy Chevy Silverado. Met een lekker bordeelroze-rood interieur waarin je onmiddellijk in verhoogde staat van opwinding raakt.
Gisteravond hebben we de spreeuwen, die met duizendenduizendenduizenden tegelijk in onze bomen zitten te stinken, voor het lapje gehouden. Van internet hebben we geluiden gedownload van een valk en van een buizerd.
Vier boxen en een basbox, heb ik op mijn computer aangesloten. Deze hebben we in de dakgoot gezet. Op de computer vinkten we alle roofvogelgeluiden aan zodat ie ze in een loop afspeelde, het volume maximaal en KLIK! Daar waren de roofvogels.
De spreeuwen schrokken zich het apezuur, het gevolg was een ware exodus naar een paar bomen verderop.
Al word je op den duur ook als niet-spreeuw gillendgek van zo’n roofvogelroep-in-een-loop, toch houden we deze truc nog even vol. We zullen zien wie de langste adem heeft… Ha!
Soms kun je zo lekker helemaal op één lijn zitten met je vriendinnen.
(Gisteravond, café Finch)
Als ik zeg dat ik in Amsterdam Noord woon, kijken mensen me vaak wat meewarig aan. ‘Och gut,’ lijken ze te denken.
Noord is één van de weinige Amsterdamse stadsdelen waar je nog vage terreintjes hebt, waar gewoon lekker niets is, of waar kunstenaars in het geniep de mooiste dingen maken. In Noord komt de postbode zich aan je voorstellen en in Noord kun je vis en bloemen kopen op de pof.
Als je in Noord woont, heb je vast iets naars meegemaakt. Wonen in Noord, dat móet wel uit nood geboren zijn, lijken mensen vaak te denken. Ik heb zelfs wel eens meegemaakt dat iemand vroeg: ‘O? Wat is er gebeurd dan?’.
Ik laat ze lekker in die waan, en denk er het mijne van. Want dat mijne, dat bestaat uit een megatuin aan de achterkant, die eindigt in een watertje waar onze zeilboot ligt. En aan de voorkant bestaat het uit een idyllische sluis, waar je de boten omhoog en omlaag ziet gaan. Links bestaat het uit ons straatje dat doodloopt op ons eigen parkeerterrein en rechts is er het IJ en pal aan de overkant het Centraal Station, waar ik binnen een paar minuten ben als ik wil. Verder bestaat het uit reigers, overstekende egels, konijnen, kikkers en een enkele keer een krab.
En uit spreeuwen. Héél véél spreeuwen. Zeg maar gerust: spreeuwenplaag. Met duizenden gaan ze rond een uur of half acht op stok. Op stok van die arme kastanjebomen in onze straat. Vervolgens hebben ze heel gezellig en masse een toiletgang. Met die hele grote groepspoep schijten ze de hele boom vol, de straat en de toevallige voorbijganger – zonder paraplu is het echt niet pluis onder die bomen, en als het regent is het er spekglad.
Vervolgens nemen ze onder luid gekwebbel en gekibbel de hele dag door en tegen de tijd dat ze eindelijk hun klep dichthouden, is het half tien. De volgende ochtend vangt rond een uur of zeven het hele ritueel weer aan, in omgekeerde volgorde.
Het schijnt dat spreeuwen soms ook blijven overwinteren. Vooral als ze een héél fijn plekje hebben gevonden. Ik vrees het ergste, hier in Noord.
Voor Bright testte is de Lexus RX 400h. Ik voelde me als een koningin op geitenwollen sokken.
“Ecologische groenteprut met sojabrokken en gierst, antiautoritaire kresj, worteltjestaart voor je verjaardag en verplicht vogeltjes kijken met natuurvrienden, kortom geitenwollen sokken. Ze jeuken aan mijn voeten én aan mijn wezen. Ik ben ermee opgegroeid. In mijn puberteit had ik mijn portie milieumopperaars en andere zweefteven wel gehad, vond ik, dus heb ik mijn geitenwollen sokken ritueel verbrand toen ik op kamers ging.
Er zijn te veel autorijders die hun milieuvriendelijke medemens nog altijd associëren met die jeuksokken en weigeren na te denken over een minder vervuilend alternatief. Tegen hen steek ik mijn tong uit en stap – desnoods met geitenwollen sokken in mijn pumps – in de milieuvriendelijke Lexus RX 400h, de eerste hybride SUV ter wereld.