Ik stond van de week op het pontje van Amsterdam Noord naar het Centraal Station. Ik was blij, heel blij. Blij dat 2005 bijna ten einde is. 2005 was een klotejaar.

Ik kan niet wachten dit jaar weg te knallen, en het nieuwe jaar in te bubbelen.

En ik was geloof ik ook blij omdat ellende één groot voordeel heeft: schoonheid en warmte steken er zo mooi bij af. In dat licht zou je kunnen zeggen dat 2005 een erg mooi en warm jaar was.

IJswind sloeg me om de oren. Maar dat kon het zachte friemeltje dat ik in mijn knieholte voelde niet overstemmen. Het friemeltje kwam van een klein bruin handje.

- ‘Mevrouw?’, vroeg de ingesjaalde snottebel die aan het handje vast zat, ‘Mevrouw, heb jij een lichtje?’.
Ik snapte niet helemaal wat hij bedoelde, en keek zijn moeder aan: hellup?! Ze glimlachte slechts. Ik wees naar het lampje op mijn fiets.
– Zo één bedoel je? vroeg ik. Wist ik veel.
- ‘Neheee’, zuchtte de snottebel.
- O. Wat bedoel je dan?
- ‘Nou, gewoon, heb jij een lichtje in jou?!’
Ik was er even stil van.
- Eh, ja. Nu je het zegt… Inderdaad! Ik ben blij, vandaag heb ik een lichtje in mij!
Het jongetje leek tevreden met het antwoord en keek me aan met een blik van ‘ziejenouwel, ikzeihetjetoch’.
- En jij? Heb jij een lichtje in jou?
- ‘Ja’, antwoordde het jongetje. Zijn snottebel blies een beetje op. ‘Dat zie je toch?!’

En of ik dat zag.

Ik wens je voor 2006 een lichtje in jou!

Anita, mijn lieve vriendin is ziek. Niet zomaar ziek; ze heeft de ziekte van Hodgkin. Dat is kanker, lymfklierkanker. Er zijn er maar weinig die een zware ziekte als deze dragen zoals zij dat doet. Met zoveel kracht en wijsheid.

Ik bewonder haar.

Het gevecht tegen Hodgkin bepaalt nu haar leven. Ze schrijft erover in een dagboek, en dat vertrouwt ze mij toe. Ik smeed haar verhaal in acht delen aaneen voor het blad Esta. Vandaag ligt deel 1 in de winkel.

Een fragment:

“Mijn lichaam heeft me in de steek gelaten. Vandaag hoorde ik de verbijsterende uitslag. Ik heb kanker. Ik probeer het tot me door te laten dringen. Ik. Heb. Kanker.

Dus dit is nu de werkelijkheid. Dat ik een levensbedreigende ziekte heb. En wat betekent dat dan? Krijg ik heel veel pijn? Ga ik nu dus dood? Moeten mijn kinderen opgroeien zonder moeder? Mijn man zonder zijn vrouw? Het duizelt me. Het is teveel om te beseffen, te heftig. Ik wil dat alles stilstaat, zodat het tot me door kan dringen. Maar alles staat niet stil. De wereld draait door, veel te snel.

…or to reinvent your happy childhood.

Kleine meisjes worden groot.

Suikerspinnen gelukkig ook!

(Annick hapt zich een zachtzoete weg naar haar drieendertigste levensjaar, vorige week in café de Huyschkamer in Amsterdam)

Van de week was ik bij Palazzo. Een mooie, zéér decadente mengeling van origineel circus, superbe theater en haute cuisine (kok Ron Blaauw had er die dag een tweede ster bij gekregen). En dat in de bezielde entourage van een 19e eeuwse spiegeltent.

Palazzo’s website spreekt van sidderingen door het lichaam, van de smaak van duizend zoete spelden, een glimlach die zich om het lichaam krult, het opwindende geluid van kippenvel, een zwiepend lichaam gevangen op je tong en van de zoete smaak van vlinders in je buik.

Treffender had ik het niet kunnen omschrijven.

Wel jammer van de onmogelijkheid om drankjes te bestellen en van het wijnarrangement (á 50 euro), dat telkens als een soort mosterd na de maaltijd kwam. Zo draaide de champagne van het aperitief de soep in bij het voorgerecht. De witte wijn van het voorgerecht lag in de kreukels bij het hoofdgerecht. En de rode wijn van het hoofdgerecht botste met het nagerecht.

Maar ach, dat de liefde alles goed maakt, een wijnarrangement met de smaak van mosterd na de maaltijd incluis, hebben ze goed begrepen bij Palazzo. Want zoveel zinnengeprikkel laat de liefde stromen. Als je nog niet verliefd was, dan werd je het daar.

Zo tegen 5 december gaan alle kinderen opzoek naar het cadeautje dat ze het liefste zouden krijgen van Sinterklaas. Zo ook Meike.

Aangezien ik nogal gek ben op gadgets, kwam ik terecht op een site waar je speelgoed voor je telefoon kunt kopen. Niet zomaar speelgoed, nee Hèt Speelgoed, aldus het product zelf.

The Toy werkt in opdracht van je geliefde. Het apparaat is via Bluetooth verbonden met je telefoon. Die verbinding zorgt ervoor dat de boodschappen van je lief nogal eh… binnenkomen, zeg maar. Afhankelijk van de gekozen letters, doet The Toy in het diepste geheim zijn ding.

“Imagine the thrill of sending a sexy fantasy knowing she’s in a meeting

Nederlandse Vereniging voor Journalisten in de bocht.