‘Oei, koorts’
Guess what! Kanker went! Mijn vriendin Anita –ervaringsdeskundige op kankergebied- zegt soms rare dingen;-)
Sinds gister ligt er weer een nieuwe Esta in de winkels, met daarin deel 4 van het verhaal dat Anita en ik samen schrijven over haar ziekte.
Een fragment:
“Het gif van de vierde chemokuur is ingeslagen. Ik lig op bed. Ik voel me beroerd, alles doet pijn. Savi kruipt even bij me. ‘Voel je je niet lekker, mama?’, vraagt hij. Nee, zeg ik, ik voel me niet zo lekker. Hij legt zijn kleine handje op mijn voorhoofd. ‘Oei’, zegt hij. ‘Oei, koorts. Je bent écht ziek, hè mama.
Maf hoe dat werkt met het verwerkingsproces als je zoiets als kanker overkomt. Eerst ben je totaal verward, het dringt niet tot je door. Je ontkent, wordt boos, verdrietig en noem maar op. Ik heb alle buien gehad en ik heb ze af en toe nog. Maar net als de bizarre werkelijkheid een beetje in mijn bewustzijn begint door te sijpelen, en ik erachter kom dat het toch wel heel erg is allemaal, komt er een moment van acceptatie. Dat vind ik toch zo vreemd, kanker went.
Als kleuter stelde ik me aan andere mensen altijd voor als: “Hallo, ik ben Meike en ik ben een jongetje
Een auto kan je zitten als gegoten. Dat voelt een beetje als een goeie spijkerbroek. Zo eentje waarbij je JAAA! denkt als je hem aantrekt. 
Écht balen is het pas, als je baalt dat iets héél naars niet door kan gaan.
Sommige mensen excelleren in de zwaarste omstandigheden. Sommige bloemen ook. Deze roos heeft besloten om nu eens lekker tot bloei te komen in mijn tuin. Schijt aan de sneeuw, de vrieskou, de hagel en die oosten wind waar ik gisteravond zo op vloekte.
Zoals ik al eerder meldde, schrijf ik met mijn vriendin Anita een serie voor het blad Esta. Anita heeft de ziekte van Hodgkin (lymfklierkanker), daar gaat de serie over. Deel twee ligt nu in de winkels.