Wat een treurigheid hier zeg. Tijd voor wat vrolijks, want zo is het ook nog eens een keer.

Gisteren:
- heb ik officieel getekend voor mijn nieuwe werkruimte, waar ik samen met nog drie freelance journalisten/schrijvers ga werken
- was ik op bezoek bij een vriendin, en toen ik weg wilde rijden bleek mijn Chevy geridderd. De hele kinderbuurt was in vol ornaat uitgerukt om ‘kasteeltje’ te spelen in de laadbak
- werd ik (letterlijk) op handen gedragen door een zeer smakelijke bouwvakker

Vanochtend:
- heb ik de stemwijzer gedaan, en kwam er precies het stemadvies uit waarop ik hoopte
- ontdekte ik groen in de hortensia’s
- las ik in de Volkskrant dat de Japanse vrouw haar man het liefst in een geluiddichte cabine stopt. De algemene bijnaam voor gepensioneerden luidt daar Sodaigomi: Grof Vuil, de vrouwen krijgen er RHS van (Retired Husband Syndrome) (wellicht niet vrolijk, maar toch grappig)
- las ik dat de kniekous in combinatie met hoge hakken weer in de mode komt.

Zo. Hè hè. Dat werd tijd.

Anita’s zesde chemokuur kan niet doorgaan. Ze is te zeer verzwakt en heeft onverklaarbare koortsaanvallen. Haar genezingskans is groot. Maar toch. Zo ziek. Zó ontzettend ziek als ze op dat moment was. Dan ga je vanzelf nadenken over de dood.

“Ik ben helemaal niet gelovig, geen idee of er na de dood nog iets is. Ik hoop eigenlijk gewoon maar dat ik een fijne herinnering ben als ik dood ben. Maar voor hetzelfde geld is er toch wel ‘iets’ na de dood. Eerlijk gezegd hoop ik van niet. Want straks blijkt dat dat ‘iets’ helemaal niet zo fijn is. Het lijkt me zo’n teleurstelling als je dan opeens in het donker staat. En wat nou als je inderdaad als een engel boven iedereen zweeft als je dood bent? Moet je dan toekijken, zonder dat je iets kunt doen? Moet je dan aanzien dat je kinderen het soms moeilijk hebben?

Hoe consequent moeder natuur ook is, elk jaar – zo rond februari – twijfel ik eraan of het wel goed zal komen met de lente.

En telkens weer, altijd op een onverwacht moment, is er dan De Dag. Hij is er maar één keer per jaar: De Dag dat je weer rustig kunt ademhalen. De Dag dat weet dat het heus weer lente wordt.

Die dag was vandaag. Het was nog niet de lente zelf, maar de belofte ervan die zweemde door de lucht.

Het is De Dag om die belofte op te snuiven en je neus te laten prikkelen, om hem in je mond te nemen, over je tong te laten glijden en gretig in te slikken. Het is De Dag om van opluchting te dansen, om zomaar vreemde mensen te groeten en om te zingen op de fiets.

Maar wat als je dan toevallig net een klotedag hebt? En totaal niet in de stemming bent om wat dan ook op te snuiven of in je mond te nemen en te slikken. Laat staan om te dansen, vreemde mensen te groeten of te zingen op de fiets!

Dan moet je weer een jaar wachten. Want zoals ik al zei, deze dag is er maar een keer per jaar.

Lekker dan.

“Ik (Meike) wist dat er een moment van confrontatie moest komen. Een botsing met de waarheid van Anita’s ziekte. Want gek genoeg wilde dat besef alsmaar niet doordringen. Dat moment kwam die avond.

Toen ik hoorde dat Anita na de chemokuur niet naar huis kon, ben ik om half twaalf ’s avonds nog naar het ziekenhuis gereden om haar een cadeautje te brengen.

‘Ze ligt op die zaal’, wijst de zuster, ‘meteen links, het eerste bed.’ Maar als ik de zaal binnenkom, zie ik Anita niet. In het eerste bed links ligt een kind. Zachtjes loop ik de donkere ruimte in, maar in de andere bedden ligt ze ook niet. Als mijn ogen aan het donker gewend zijn, kijk ik nog eens goed. En dan zie ik haar toch. Inderdaad, in het eerste bed links. Daar ligt geen kind. Daar ligt een heel klein hoopje Anita. Boven de massale deken steekt een klein bleek bolletje, met een mutsje op. Er piept een oorbel onder vandaan, daar herken ik haar aan. Naast haar staat een reusachtig apparaat met allemaal rood oplichtende cijfers en knipperende lampjes. Er zitten slangetjes aan die onder Anita’s deken verdwijnen.

Ik leg het cadeautje naast haar neer en kijk nog even naar mijn lieve vriendin. Ze ligt in elkaar gedoken en ademt onrustig. Mijn tranen vertroebelen wat ik zie, maar niet wat ik besef: Jezus, ze kan ook dóódgaan!

Voor Bright tesste ik een parkeersysteem. Een nogal hysterisch gedoe (vier keer moeten insteken met zeven woest wachtende taxichauffeurs achter je, is er niets bij), maar het werkt wel. Hier een voorproefje (koop Bright voor het hele verhaal – en dat is de moeite waard, want Bright = leuk!).

“Wat heeft Eva fout gedaan, behalve dan die verdomde appel, dat Moeder Natuur haar het vermogen om te parkeren heeft onthouden? Want het is gewoon waar. Ik geef zachtjes knarsetandend, maar ruiterlijk toe: vrouwen kunnen niet parkeren.

Tuurlijk, dit geldt niet voor alle vrouwen, maar wel voor veel vrouwen. En ik ben daar één van, geef ik luid knarsetandend en zeker niet ruiterlijk toe. Het zit gewoon niet in mij en dat zuigt.

Eeuwige hulde dus voor de bedenkers van IPA (Intelligent Parking Assist). IPA betekent parkeren met losse handjes. Ja echt, de auto parkeert zichzelf.”

Via de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) ontving ik een enquête van de Radboud Universiteit in Nijmegen. De enquête bestond uit zeven dubbelzijdig bedrukte pagina’s. Negenentwintig vragen in het totaal. Het zou maximaal twintig minuten in beslag nemen.

Tot zover niks raars.

Maar nu komt het: de enquête ging over internet en e-mail. Over hoe journalisten dat zoal gebruiken. De NVJ heeft mijn e-mailadres, maar stuurt de enquête op zeven papieren via de snailmail.

En zo kwam het dat ik voor het eerst in mijn leven url-en uit zat te schrijven. Een raar gevoel geeft dat. Een beetje zoals je soms ook in de war kunt raken als je de cijfers van een getal in letters uitschrijft. Of van het beklimmen van een stilstaande roltrap (of heb alleen ik dat, met stilstaande roltrappen?).

Het scheelde niet veel of ik zocht in de linker bovenhoek van het papier naar de knop ‘Send’, toen ik klaar was.