Voor Bright 08 (nu in de winkels) schreef ik een column over de Mercedes S 500 Lang.

“Het was even schrikken toen ik me voor het eerst in deze bolide vlijde. Ik ging zitten en het was alsof hij – het is absoluut een man, deze wagen – met een warme omhelzing ‘welkom thuis’ zei. Hier hoor ik, was mijn eerste gedachte. IK WIL HEM! (…)

Tijdens het rijden flitsten beelden door mijn hoofd van twee geoliede lichamen die langs, door en over elkaar heen kronkelen. Zo ongeveer voelt het om deze auto te rijden. Inderdaad ja, nogal eh… opwindend. Alles gaat soepel, gladjes, vanzelf en gesmeerd. (…)

Als ik onderweg een moeilijk telefoontje krijg, bromt hij zachtjes in mijn oor. Ssssht… fluistert hij, en wiegt me stilletjes heen en weer. Rustig maar, alles komt goed. Dankbaar druk ik maar weer eens knopje in. Het is de stoelverwarming. Mmm. De omhelzing smaakt naar meer. Nóg een knopje: het massageknopje. Zachtjes masseert hij via de stoel mijn rug en lendenen. Ik droom wat weg op zijn cadans, en denk ik er stiekem nog wat massageolie bij.

Lente, dacht jij. Vrolijke geluiden op straat, spelende kinderen. Even troost; een kopje koffie in de stille warmte van in-de-zon-en-uit-de-wind.

Lente, dacht jij. Frisgroene blaadjes die uit hun schulp tevoorschijn piepen, sneeuwklokjes die vrolijk boven de nog koude grond bengelen.

Lente, dacht jij. Geen wind meer als een scheermes, maar een uitdagend briesje als een streling. Als een prikkeling die stiekem in alle geheime plekjes van je lichaam gaat zitten tintelen.

Lente, dacht jij. Hooguit wat bloemetjes en bijtjes, dacht je er dus bij.

En lammetjes natuurlijk. Het toonbeeld van onschuld.

Dacht jij.

Want zodra het donker is en moeders haar hielen licht…

(de foto maakte ik gisteravond in Abcoude)

“Van mijn laatste chemo ben ik ziek. Maar hé, het is de laatste! Dat maakt het dragelijk.

Prachtig weer vandaag, dus ik besluit lekker met Vip naar het Vliegenbos te gaan. Tomtiedom, het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten en Vip rent zoals het een goed hond betaamt als een dolle achter een stok aan.

Maar dan, als ik de stok voor de zoveelste keer tussen de bomen gooi, gaat ze ineens vol in de rem. Meteen zie ik wat zij ook ziet: twee mannen. In volle actie. Met elkaar.

Vip kijkt vragend achterom. Nee Vip, ik denk niet dat zij met je willen spelen nu. Die mannen zijn aan het eh… dingesen. De mannen zien ons, maar gaan onverstoorbaar door. Sterker nog, ze doen er nog een luidruchtig schepje bovenop.

Bij parkeerplaatsen langs de A28 worden nu de bomen en struiken weggehaald. Omdat homo’s elkaar ook daar wat al te opzichtig te lijf gingen. “Seksuele handelingen werden volgens woordvoerder Jan Huurmaan van Rijkswaterstaat-Oost soms ‘direct in het gezichtsveld van een automobilist verricht’

Vandaag was een rare dag. De mensen deden en zeiden vreemde dingen.

- In een hoekje van het winkelcentrum stond een rolstoel geparkeerd, met daarin een vrouw met grijs slierthaar. Ze zat in elkaar gezakt en leek te kijken naar haar grote schoenen waaruit spaakdunne enkels piepten.
Alsof ze plotsklaps in haar billen werd gebeten, sprong ze met een gilletje op, maakte een wiebelig rondje, plofte met een klap weer in haar stoel en staarde weer naar haar schoenen.

- Een stel in identiek fluorescerend roze trainingspak liep voorbij alsof het heel normaal was om allebei hetzelfde fluorescerend roze trainingspak aan te hebben. Maar ook alsof het heel normaal was om je poedel te blonderen. Want naast hun sjokte een goeiige poedel die bij de kapper dezelfde coupe soleil had aangemeten gekregen als zijn zeer geblondeerde bazin.

- “Alles waar een stukje warmte bij komt kijken, noemen ze stomen

Gister kreeg ik in Club 11 mijn eten in zo’n dunnig blauw-wit gestreept plastik zakje. Je kent ze wel, als je een cadeautje voor iemand meeneemt uit een ver land, dan laat je ook dat eeuwige zakje er om (en is het iets breekbaars, dan verpak je het ook nog in een plaatselijke krant). Zo’n zakje. De Latijns Amerikaanse pot schafte bonen, kip, tortilla, en een ijsje in zo’n plastik wegwerpbekertje-op-z’n-kop toe.

Het was een voorproefje van Huellas (huellas betekent ‘sporen’) . Een wat taai theaterstuk over problemen in Honduras, dat als klein landje constant door haar grote broers Nicaragua en Guatemala van de Midden Amerikaanse bank af gedrukt dreigt te worden. En ondertussen voert het hevige innerlijke gevechten tegen armoede, criminaliteit, geweld, corruptie en schurken aan de macht.

Het begon met dit mokerachtige, maar onweerstaanbare tekstje:

Treed binnen! Treed binnen! Betreed de omgekeerde wereld
De maan in het volle daglicht
De nar op de troon van de koning
De adem van Lucifer die het heelal verduistert
Zijn of niet zijn, dat is de vraag
De reclame beveelt te consumeren en de economie verbiedt het

Paniek om te leven, paniek om te vallen, paniek om je baan te verliezen, de auto, het huis, de dingen. Paniek om niet te krijgen wat je moet hebben om iemand te zijn.

Ik lunchte in een kantine, zo’n echte bedrijfskantine. Je weet wel, met op elke tafel een kleedje en een tafelplantje (waar ook een serieus beleid over is: het tafelplantjesbeleid). Met rauwkost in plastik patatbakjes, met elke dag een andere ‘specialiteit’ (gehaktstaaf, kipnuggets, kibbeling). En met kantinedames.

Een van de kantinedames heeft auberginepaars haar, en een witte, vettige huid. Haar wangen zijn bol, ze laten voor haar lippen eigenlijk te weinig ruimte. Het wangvlees drukt haar lippen als het ware naar voren, waardoor ze constant in een soort ‘ooohhh-’ of ‘uuuuh-stand’ staan.

Haar vroeg ik of die eieren daar scharreleieren waren.

Wang: Wàt voor eieren?
Ik: Scharreleieren.
Wang: Wàt voor eieren?
Ik: Scharreleieren.
Wang: Watte?
Ik: (…)
Wang: Schaaleieren?
Ik: Nee, schárreleieren!
Wang: Uh?
Ik: Schárreleieren, je weet wel, van kippen die kunnen scharrelen. Dus níet van de legbatterij.
Wang: Huh? Batterij? Wat voor batterij?
Ik: Ik geef het op.

Ik ging maar weer terug naar mijn bureau. In een staat van spectaculaire verbijstering en zonder ei.

“Soms verbaas ik me nog steeds over de situatie waarin ik nu ben beland. Ik heb nog steeds van die momenten dat het besef dat ik kanker heb me raakt als een klap in mijn gezicht.

De wetenschap dat ik ziek ben is er elk moment. Maar dat is rationeel. Het échte besef, dat zit heel diep van binnen. En het dringt zich eens in de zoveel tijd keihard aan me op, het overvalt me echt. Rauw voelt het, als een scheur in mijn leven. Misschien is het te vergelijken met het gevoel wanneer er iemand dood is. Dan kun je je soms ook zo overvallen voelen door het besef van hoe wáár het is, en hoe onomkeerbaar. Een gevoel van totale leegte en onmacht. Ik geloof dat je geest een mechanisme heeft om dit hele diepe besef er een beetje onder te houden. Want stel je toch eens voor dat je dat de hele dag zou voelen.”

Dit is een fragment uit het dagboek van mijn vriendin Anita. Ze heeft Hodgkin (lymfklierkanker) en samen schrijven Anita en ik erover in de Esta. In de nieuwe Esta, die morgen in de winkels ligt, staat aflevering zeven.

De foto is gemaakt door Giselle Banel tijdens een fotoshoot waar Anita als visagiste aan het werk was. Het was niet eens zo lang na de operatie waarbij artsen een tumor uit haar hals hadden verwijderd.

Het zou gaan bruisen en borrelen, schreef ik gister. En gaan stromen en stormen.

Maar het loopt even anders. We beginnen nogal eh.. vlammend, zal ik maar zeggen. Op de foto het uitzicht vanuit ons nieuwe kantoor in Pand Noord.

Stilte voor de storm, is het in mijn nieuwe kantoor. Straks klinkt er het roffelende geluid van vingers over het toetsenbord. Telefoons zullen rinkelen en onze stemmen zullen pratend, informerend, vragend, beppend en lachend door de ruimte klinken.

We zullen er miljoenen woorden tikken. Mooie woorden, want dat is ons werk. En ook wel wat cijfertjes zullen we tikken. Mooie cijfertjes, want dat zijn onze facturen.

Maagdelijk is het er nu nog. Kalm. Wacht maar. Wacht maar, want straks gaat het er bruisen en borrelen, het gaat er stromen en stormen.

(‘We’ zijn: Suzanne Rethans, Sabine Leenhouts en Andrea Wiegman. En ik dus).