Oef.

Oef en auw.

Toch wel gezellig geworden gister.

Bij vrienden in de Westerstraat, met nog meer vrienden. Waaronder de jongens en meisje (nou ja, loei van een vrouw) van de Hudson Five, Chris Zegers en zijn band. Gezellige vrolijkheid voor en na het optreden. En een optreden dat daverde dat het donderde.

Lekker!

Net als die caipirinha’s en die witte wijn en die whisky.

Die daveren nu dat het dondert. In mijn hoofd.

De platen kots op elke hoek, het verlepte oranje, de zooi, de stampende kakofonie van klereherrie, het domme gebral, die stupide opblaaskroontjes en de blote piemels (want er is niet één dag in het jaar waarop zoveel piemels open en bloot gelucht en geledigd worden als op Koninginnedag. Op elke hoek hangt er wel een, lekkend en wel, in de zwabberende hand gehouden door een of andere doordrenkt figuur).

Het mag duidelijk zijn: Koninginnedag is niet mijn kopje thee. Maar toch. Rustig thuisblijven kan ik ook weer niet. Want van een afstandje lijkt het een vrolijke boel, een opgewekt feestgedruis, lachen man! De geluiden uit de stad roepen ‘Kom! Hier is het gezellig! Hier gebeurt het!’. Dus heb ik me over laten halen.

Maar hellup!

Kan ik nog terug?

Ze hadden regen voorspeld. Hagel! Maar wat zie ik? Een stralende zon. Waar blijft nu dat ontzettende onweer! Dan kon ik tenminste lekker thuis blijven, onder een dekentje kruipen met een boek, een lekkere zak drop en pot thee. Me verkneukelen om al die arme zielen, bezopen en verzopen door drekkig Amsterdam.

Maar ik moet gaan nu. Man maant al tot opschieten. Ik hoop dat het meevalt.

Vandaag is het Rokjesdag. Nog een beetje schoorvoetend en een klein beetje kippenvel her en der, maar toch. Onmiskenbaar Rokjesdag.

Een nationale feestdag voor vooral de mannen, denken veel mannen. Maar niets is minder waar. Mijn benen zijn het afgelopen half jaar ingesloten geweest door zwaar lederen laarzen, broek, 40 denier of mailloot.

En dan nu zomaar ineens blootgesteld aan die zacht strelende lentelucht. Me dunkt, en of dat feest is! Bij vrouwen heet Rokjesdag Benenbevrijdingsdag.

(Later:
Hmm. Het koelt toch wat af. Ik vrees dat we het oordeel van Rokjesdagdeskundige Martin Bril moeten afwachten. Hij had op ‘t rokjesvlak grote verwachtingen van vandaag).

(Nog later:
Het is nu ronduit koud. Het was gewoon een flauwe grap, een schijnbeweging van de lente. Benenbevrijdingsdag mehoela. Rokjesdag no way!).

(En ik trapte erin. Godver).

Als het lekker is van viesheid (stinkkaas, lichtgevend snoep, seks), dan is het pas echt spectaculair genieten. En als het mooi is van lelijkheid, zoals dit zwijntje.

Het is een Aziatische geloof ik, van het wrattige soort. Hij woont in Blijdorp, waar ik gister een familiereünie had en een kijkje achter de schermen mocht nemen (aan te raden!).

Twee maanden geleden namen ze hun intrek in de woonboot achter ons: het stel dat later Bonnie & Clyde zou gaan heten.

Alleen hadden deze Bonnie & Clyde ook nog twee kleine kinderen en vier honden in hun kielzog. Oorspronkelijk kwamen ze uit Italië. Daar was het ze wat heet onder voeten geworden, dus waren ze naar Duitsland gegaan en daarna naar Amsterdam.

Hun woonboot vervuilde in korte tijd. Behalve een onvoorstelbare hoeveelheid andere troep, lag er ook glas en stront op de vloer. Kinderen en honden liepen er doorheen, al die tijd, en ze leken er geen erg in te hebben. De stank was niet te harden.

Huur betaalden ze niet. En de huisbaas, dat is er een van grenzen. Grenzen die vrij snel bereikt zijn, dus moest de hele familie eruit. Onze buurman ‘leende’ ze geld voor een hotel, de honden sliepen in de auto.

Na twee hotelnachten werd de Clyde van het stel opgepakt. Bonnie bleef achter, met twee kinderen, vier honden en nul euro. Later hoorde ik dat ze ’s nachts haar auto (die niet verzekerd was) naar een parkeerterrein reed (zonder rijbewijs, die had ze eerder in moeten leveren wegens rijden onder invloed).

De nachten bracht ze dus door in de auto. Met twee kinderen en drie honden (de vierde hond, een Amerikaanse bulldog, verbleef vanwege zijn formaat inmiddels bij de buurman).

Nu vraag ik me af waarom de politie alleen Clyde oppakte. Ze kenden de situatie en ook Bonnie heeft nog van alles openstaan waarvoor ze haar konden oppakken. In dit geval had het haar en haar kinderen geholpen. En als ze haar niet wilden of konden oppakken, waarom was er dan geen enkele andere vorm van hulp? Of vonden ze het misschien teveel gedoe, zo’n moeder met twee jonge kinderen?

Ik bedoel, hoe je het ook wendt of keert, een vrouw die met twee kleine kinderen (en drie honden) in een auto bivakkeert, dat is niet oke. Dat moet niet. Inmiddels heeft onze buurman haar met de kinderen op de trein naar Duitsland gezet, waar haar moeder woont.

De hond* is nog hier. Hij zoekt een baasje.

*Hij heet ‘Sniper’, maar we noemen hem Snijp, het is een mannetje, hij is een jaar oud, gek op kinderen, vrolijk, oerlief, maar niet opgevoed.

Dank U.
Dank U voor het scheppen van mensen die zoiets knaps als een computer kunnen maken. Ik zou U wel willen bedanken op mijn blote knietjes. Zou U dat fijn vinden?

Gister heb ik mijn nieuwe laptop opgehaald, een gloedje nieuwe Sony Vaio. En, o lieve Heer, U heeft geen idee -of nou ja, U heeft natuurlijk wel een idee, U heeft ALTIJD een idee- zo blij als ik ermee ben! Hij is zó klein en zó fijn!

Met mijn vorige laptop, moet U weten, sjouwde ik me altijd een breuk. Dat moest wel, omdat er een tijdje geleden was ingebroken in het pand en ik zodoende mijn spulletjes hier niet meer kon laten staan (ik zou U toch eens willen vragen om ook nog even te kijken naar deze schepsels. Ik wil U niet beledigen, maar sommige van hen hebben wellicht nog een kleine richtingaanwijzing nodig. Misschien kunt U gewoon Uw aandacht tijdelijk iets verleggen. Want met de computerbedenkers zit het voorlopig dus wel even snor!).

Als freelancer ben ik gewend om alleen te werken. Maar in ons nieuwe kantoor barst het van de mensen. Veel mooie mensen ook. En dat is soms nog even wennen.

Suus en ik staan bij de bar. En hij staat daar ook. Zijn rug trekt aan mijn ogen. En vervolgens dwingen zijn billen mijn blik zich nog verder te verlagen. Ik verdwaal hopeloos in zijn kontzakken.

Maar hé, daar in de rechter kontzak kom ik Suus tegen! Zij ziet wat ik zie, en ik zie dat zij het ook ziet. Ik voel me betrapt. Een ouwe viezerik bijna. Tsss…! Een beetje naar mannenbillen zitten kijken zeg!

Ik wroet me gauw een weg uit de kontzak en kijk Suus aan. Plots zie ik haar zoals ze er als zestienjarige uit gezien moet hebben. Baldadig en met een knisperende blik in haar ogen. En ik zie mijn eigen blik erin weerspiegeld: precies zo.

Wat nou ouwe viezerik?! Het is lente en hormonen zijn nog lang niet uitgegierd als je in de dertig bent!

Ik ben bezig met een artikel over fobieën. Tijdens het researchen ontdekte ik twee eigenaardigheden.

1. Er bestaan mensen die een fobie hebben voor lange woorden.

2. Als je een fobie hebt voor lange woorden, heet dat hippopotomonstrosesquippedaliofobie.

Nah! Wat een rotstreek!

(Kijk maar op Wikipedia (bij de H) of op angstlijst.nl)