Voetbal en maaien hebben wat mij betreft meer gemeen dan alleen gras: ik word er in beide gevallen zeer ongeëmancipeerd van. Van dat buitenspel begrijp ik nog steeds de ballen, voetbal kijken vind ik pas leuk als de heren in overwinningsroes hun bezwete torso tonen en grasmaaien, dat vind ik nou echt een mannenklus.

Waar ik graag naar kijk, dat wel. Vooral als het zo’n ouderwetse maaier is die door ’s mans eigen krachtige armen voortgeduwd dient te worden. Kom, trek uit dat shirt, pak die maaier en ga tekeer! Dat is goed voor de bloemetjes en de beitjes enzo.

Nou ja, dat is dan de manier waarop ik het thuis verkoop. Maar de waarheid is beduidend minder fraai. Ik ben er gewoon te beroerd voor. Dat gehannes met zo’n zwaar, onhandelbaar ding rond dat tere gebloemte, het werkt als zoutzuur op mijn humeur.

Edoch, als automobilista is er een vorm van grasmaaien waartoe ik misschien, wellicht, eventueel zou kunnen worden overgehaald. En dat is de gemotoriseerde, waarbij je achter een stuur kunt plaatsnemen en, mocht je daar inene een opwelling toe voelen, plankgas kunt geven.

En helemáál als dat is op de Rolls onder de maaiers: een John Deere.

Dit is een fragmentje uit Cockpit, mijn rubriek in het blad Bright. Het ligt nu in de winkels.

(Foto: Marijn Scheeres, maar haar site doet het even niet, zag ik).

Het meest ideale weekend in kletsnatte Ardennen:

Schrijven, wat eten, schrijven, hardlopen, schrijven, boodschappen doen, lekkere hapjes eten en wijntjes drinken, praten met mijn lieve vriendin over wat we geschreven hebben, slapen -diep en zacht-, dromen over wat we geschreven hebben, ontbijten en praten over wat we gaan schrijven, schrijven, wat eten, schrijven, wandelen, schrijven, eten en lekkere wijntjes drinken, praten over wat we geschreven hebben, slapen – weer diep en zacht-, dromen over wat we geschreven hebben, ontbijten en praten over wat we gaan schrijven, schrijven, inpakken en wegwezen.

Dan maakt het inene niks meer uit als het een heel weekend met bakken uit de hemel komt.

(We hebben een deadline voor een kort verhaal dat we moeten inleveren voor een masterclass van Renate Dorrestein, vandaar).

Het is Hemelvaartsdag, het is nog vroeg en ik zit op mijn kantoor. Dat Jezus zich definitief in de hemel voegde om zich daarna nooit meer te laten zien, is reden voor vrij voor de meeste mensen. Zalig rustig hier. Nou ja, inmiddels.

Want enkele minuten nadat ik mijn werkruimte betrad, klonk er een geloei van jewelste. Het snerpte met grof geweld mijn gehoor binnen. Het betrof het andere gedeelte van het pand, daar geldt een ander alarmdinges en daar kan ik niet bij, dacht ik. Er zou niemand aanwezig zijn vandaag, dat had ik nog gecontroleerd.

Het gillende alarm schreeuwde moord, brand en doodenge mannen. En ik hoorde ook zware stemmen. Schrik bliksemde door mijn benen. In een flits zag ik hoe ze mijn kantoor binnendrongen, mijn ledenmaten afhakten om vervolgens mijn romp te verkrachten en mijn laptop te jatten.

Gauw de deur op slot. En het beveiligingsbedrijf bellen.

- Mijn reddende held: “Goeie morreguh mevrouw

Wapperdewapper en klapperdeklapper aan mijn hoofd. Het weer is razend, de wind smijt welgemikt allerlei spullen in mijn ogen: sjaal, haren, jasflap, zwerfvuil en allerhande flora en fauna. Mijn rok waait op, en ik sta zeker een halve seconde in mijn blote billen, want ik dacht nog dat het lente was.

Als ik ergens nerveus van word, dan is het wel van storm. Gister was alles nog lief en warm. Vandaag is het koud, nat en een ontzettend gedoe in de lucht.

Gedoe in het weer kan prachtig zijn, inspirerend en fascinerend. Als je dan maar geen gedoe in je hoofd hebt, zodat je je eraan kunt overgeven. Lekkere jas en gympies aan, en naar het strand met degene naar wie je het allermeest verlangt.

Dat wil ik.

Maar er moet gewerkt worden, nagedacht en verjaard (34). In mijn hoofd wappert en klappert het even hard als daarbuiten.

Wat een lawaai weer.

ps. de foto is niet van vandaag hoor, die hoort bij een stuk in Bright. Toen waaide het ook zo.

Waar is die shitschijf nou weer?! Het was heet in de auto, ik had honger en haast. En de parkeerschijf was natuurlijk weer in geen velden of wegen te bekennen. Maar ik vond wel een notitieblokje en een pen. Dus tekende ik er een.

Zelf vond ik ‘m nog best goed gelukt, mijn parkeerschijftekening.

Maar daar dachten de parkeerlijers blijkbaar anders over. Want toen ik tien minuten later terugkwam bij mijn auto, prijkte er een boete van 50 euro onder mijn ruitenwisser, pal naast mijn getekende parkeerschijf. ‘Geen zichtbare parkeerschijf’, stond er bij als ‘omschrijving feitnummer’.

Er schieten me sinds dat moment zeer hinderlijke beelden door het hoofd. Beelden die qua sfeer misschien niet zo passen bij een lief meisje als ik. Beelden van mijzelf bijvoorbeeld, al villend met een kartelmes.

Ik neurie er vrolijk bij, zoals die parkeerhufters dat ook vaak doen. Ik slenter langzaam om die parkeerslampamper heen, zoals hij vanochtend om mijn auto is geslenterd. Tomtidom… en ik snij nog eens een reepje af. Ladida… en ik gebruik mijn naaldhakken als vork…

En o ja, nog es wat, stelletje parkeerpiemels: mijn Mercedes is NIET geel. Hij is GOUD!

Eikels.

Sinds ik aan de sluis woon, zie ik hem bijna dagelijks voorbijkomen. Een duwboot, met meestal een flink vrachtschip ervoor. In de stuurhut staat een grijze schipper die nors kijkt. Over het vrachtschip dartelt altijd een jonge adonis. Ik schat hem begin twintig en hij heeft een lichaam waar elke man (én vrouw, maar dan anders) van droomt.

Als de temperatuur stijgt, gaat het bovenstuk van zijn overall steevast naar beneden. Dan loopt hij daar zomaar, met biceps en triceps en buikspieren en alles, door de gangboorden. Met stalen kabels, die zwaar sjouwwerk vereisen, maakt hij de vrachtschepen aan de sluiswal vast. Zo had ik vanuit mijn werkkamer mijn eigen dagelijkse Coca Cola Light Break-moment.

Gisteravond was hij aan de late kant. Het was al een uur of zeven toen hij voorbijkwam. Het was nog aangenaam buiten, we zaten aan een glas witte wijn en een zomerse salade.

Ik ging er eens lekker voor zitten.

Op de kade stond een meisje van een jaar of zestien met haar fiets. We zagen haar van de achterkant. Rechtop stond ze, met haar billen wat naar achter, in een pose waarvan ze voor de spiegel vast dacht dat het een mooie pose was. Ze waaierde met haar lange blonde haar en wachtte tot het schip dichtbij genoeg was.

De jongen had een pet op vandaag. En zijn overall was dicht. Hij stond op één been, de andere leunde op wat een lier zou kunnen zijn, of een ander scheepsding. Een stalen kabel hing in zijn onrustige hand. Ook hij wachtte tot het schip dichtbij genoeg was.

Toen het moment daar was, sloeg de jongen zijn kabel rond de bolder op de kade. Het meisje duwde haar fiets iets naar voren, en keek hoe haar vlam de kabel vastmaakte. Pas toen hij klaar was, keek hij op naar zijn meisje. Hij spreidde zijn armen. ‘Spring maar!’, zeiden de armen. Het meisje keek er vertwijfeld naar, en daarna naar haar fiets. Hij zag het ook. In een beweging hees hij de fiets aan boord, en toen zijn meisje. Hij kuste haar met zijn handen om haar gezicht.

Bij ons aan tafel zacht gezucht.

Maar toen stak de grijze man zijn hoofd uit de stuurhut. Er moest gewerkt worden, dat getreuzel ook, zo kwamen ze natuurlijk nooit aan. De jongen vroeg iets en meteen daarna duwde hij zijn meisje met lichte dwang het steile trappetje op, naar de stuurhut.

Neehee! Klonk het bij ons aan tafel. Doe dat nou niet! Nu zit dat arme kind met die ouwe opgescheept!

De ouwe stond op van zijn stoel, en gebaarde het meisje te gaan zitten. Ze zat onwennig in het midden van de stuurhut. Hij stond ernaast. Allebei even misplaatst. Beiden keken naar de jongen. Hij liep zalig te sjouwen met kabels en wat niet al.

Vlak voordat de sluisdeuren open gingen, daalde het meisje de trap weer af. Behoedzaam. Onderaan stond hij op haar te wachten. Hij stak een arm naar haar uit, en hielp haar de laatste treden af. Desalniettemin miste ze de laatste, ze kwam in zijn armen terecht. Hij lachte zacht. Samen liepen ze naar achter, waar we ze niet konden zien.

Ondertussen daalde het water in de sluis.

Op het moment dat de sluisdeuren opengingen, verschenen ze weer. Gearmd. Maar al snel maakte de jongen zich los, hij tilde de fiets aan wal. Het meisje kwam er rap achteraan. Het was uit met de pret.

Hij haalde de kabel los van de bolder en liep met grote passen naar voren. Na een paar passen draaide hij zich om, en zwaaide kort naar zijn meisje, met zijn hand laag opdat die ouwe het niet zag.

Het meisje wierp hem een verlegen kushandje toe. Maar die vervloog, want hij was alweer doorgelopen. Ze greep haar fiets stevig vast en staarde naar het schip, tot haar vlam doofde aan de horizon.