Iedereen is op vakantie, en ik moet heel hard werken. Ik ben dus zielig.

Toen ik nog thuis werkte, troostte ik mezelf op dit soort momenten met allerhande werkuitstelwerkzaamheden van huishoudelijk allooi. Zoals daar waren: stekkerzooi achter bureau ontwarren en nu eens Echt Goed, Georganiseerd en Netjes wegwerken, boekenkast opnieuw indelen, vaatwasser uitruimen, wasjes draaien, rommelbakjes uitmesten, bureaukast eindelijk eens Overzichtelijk ende Gestructureerd indelen, etc.

Maar sinds ik kantoor buitenshuis houd, heb ik geen huishoudelijk werkuitstelwerk meer bij de hand. Bovendien heb ik nu kantoorgenoten. En die hoeven niet te zien dat dat verse worddocumentje nog steeds even maagdelijk wit staat te wezen op mijn desktop, terwijl ik al uren mijn snor druk en dat afkoop met Heus Heel Nuttige huishoudkul.

Er moest dus naar alternatieven worden gezocht. Liefst alternatieven met de schijn van Hard Werken.

Welnu, ik heb een vrij ideale oplossing gevonden: de statistieken van mijn site. Daar kan ik verrassend veel tijd aan kwijt, moet ik zeggen.

De statistiekensite ziet er zeer werkerig uit; een vrij onoverzichtelijk geheel van letters en cijfers, met her en der een serieus ogend grafiekje – doet het altijd goed bij collega’s. In die statistieken is onder meer te zien wat mensen zoal brengt op mijn site. Wat bijvoorbeeld de zoektermen zijn waarmee ze op meike.nu terechtkomen.

Een beknopte bloemlezing:

- kramp in de tong
- de meisjes bekijken alle blote piemels
- geitenwollen sokken Amsterdam
- hond met meerdere piemels
- waar komt de perzik vandaan?
- anita pijpt
- grasmaaien op straat
- plas in mijn broek
- wat van ziekte krijg van pijpen
- pijpen kotsen
- foto geest van meisje opgehangen
- magere hein
- blote agente
- rode kont

Waaruit ik opmaak dat ik mijn smart kan delen. Dat out there nog heel veel mensen zijn, naarstig op zoek naar vluchtwegen weg van hun werk, die hun tijd verkwanselen met de grootst mogelijke onzin. Bah, wat een lamlendig lijstje zeg.

Precies wat ik nodig had. Gauw weer aan het werk.

Fragmentje uit een stuk dat ik voor mijn autorubriek van deze maand in Bright schreef:

“Koeien kijken verbaasd op als we een landweg oprijden. Kippen fladderen verschrikt de berm in en een boer staakt zijn werkzaamheden om te kijken of het inderdaad een auto is, of misschien toch God, waar dit geluid vandaan komt.

De nieuwe Jaguar XK convertible is een supersportwagen: strak gespierd en sierlijk. Je kunt er met z’n tweeën in, maar in geval van nood kun je nog een arme ziel op de achterbank wurmen. Die zit dan totaal ineengepropt en vol in de rijwind. Ook geniet hij niet mee van stoel- en stuurverwarming. Hij kan niet bij de boardcomputer met touchscreen waarmee zo’n beetje alles in de cockpit supersimpel te regelen is. Maar hij zit wél in een Jaguar XK, dus hij moet niet zeuren.

Bovendien kan hij meegenieten van Het Geluid. En dat brengt je regelrecht in hogere sferen. Mijn fantasie gaat onmiddellijk op hol op die goddelijke grom. De koeien worden raspaarden, de kippen fazanten en die boer is plots een knappe tuinman die brutaal naar me knipoogt. Ik verander terstond in een jonkvrouw. Een smachtende jonkvrouw uiteraard, want zo hoort dat.”

Het object van mijn smachten betrof natuurlijk een knappe baron met stralend witte tanden, die me meevoerde naar een speciaal plekje waar het groen was, en zonnig en alles.

Voor ik het wist, nam het stuk over de nieuwe Jaguar XK tijdens het schrijven kasteelromanachtige vormen aan. Maar dan lekker. Écht lekker.

Volkskrant Magazine gaf een feestje, in De Kring. Het thema was overspel, net als in het laatste nummer voor de zomerstop.

Gespeeld werd er, over en weer, over en weer. Onverbloemd de bloemetjes buiten. (En oh, wat zou ik hier nu graag wat namen noemen. Maar dat zou getuigen van indiscretie – en dat mag absoluut niet volgens de regels van het spel).

Drank was er ook in het spel, in aanstootgevende hoeveelheden (wat is dat toch met De Kring. Nog nooit heb ik me niet voorgenomen om er niet dronken te worden. En nog nooit is me dat gelukt).

Het was een memorabele avond. Hoewel dat raar is om te zeggen, want de drank staat de herinnering aan wat er nou zo memorabel aan was enigszins in de weg.

Gelukkig zijn er wel nog wat foto’s. Foto’s die vooral getuigen van een blakende vriendschap (waarmee het vrolijk bloemetjes buiten zetten is. Sterker nog: eenmaal door ons buiten gezet, verschieten ze spontaan van kleur, die bloemetjes).