Vanochtend zag ik in Pand Noord (waar ik werk) iemand enigszins ongemakkelijk het trappetje bij de entree nemen. Hij zag mij dito het trappetje nemen. We hadden elkaar nooit eerder ontmoet, maar we wisten meteen van elkaar: ‘Ah. Jij dus ook’.

Dat zeiden we dan ook:
Hij: ‘Jij ook?’
Ik: ‘Ja, ik ook. Hoe snel jij?’
Hij: ‘1.32.14. En jij?’
Ik: ‘1:22:05’
Hij:‘Wauw’
Ik: ‘Uh-huh. Maar ook auw’
Hij: ‘Zeg dat wel, auw. Sterkte vandaag’
Ik: ‘Jij ook’

En we hesen ons aan de trapleuning de laatste trede op, hij aan de linker leuning, ik aan de rechter. Als twee oude besjes.

Anderhalve maand had ik niet gelopen, vanwege een blessure. Maar nu was er de Dam tot Damloop. Knarsetandend had ik al de Skyradiorun aan me voorbij laten gaan. Nu was het tijd voor revanche. Mijn vriendin Suus en ik liepen ons de benen uit het lijf, we haalden met bijna twaalf km/pu nog best wat mensen in. Heel knus gingen we samen over de finish (filmpje van twee kanariepieten (dat shirt was niet ons idee) die hand in hand de finish over huppelen!) en eindigden als 195ste en 196ste van de bijna 3000 vrouwen in onze categorie.

Niet slecht.
Maar wacht maar. Volgend jaar nog beter.
I’ll be back:-)

Sommige woorden zijn heel gewoon bedoeld, maar hebben toch iets waardoor je ze niet zomaar in de mond neemt. Tenminste, ik niet. Eén zo´n woord is worst.
Ik kan dat woord niet lezen of horen zonder er even van te schrikken. Een beetje zoals je het woord ‘kut’ leest. Of ‘pik’. Lezen of uitspreken ervan voelt vulgair (tenzij kút! als welgemeende vloek natuurlijk) en soms zelfs een beetje beschamend. Worst, dat zég je gewoon niet.

Laat staan dat je het eet.

Ik was in Berlijn het afgelopen weekend – wat een geweldige stad! –, en het viel me op dat Berlijners heel goed snappen wat fijn is aan ontbijten: lekker een beetje bijkomen van de nacht. Buiten in het zonnetje, met goeie koffie, vers sap, knapperige broodjes en een fijne krant.

Maar godallejezus! Níet met worst!

En zéker geen weißwurst. Het volgende plaatje deed mijn ontwakende gemoed huiveren: twee meisjes, halverwege de twintig. Poezelig allebei, met lange benen, lange haren, lange wapperwimpers. De één had schattige sproetjes, de ander had een nog wat kinderlijk pruilmondje. Beiden hadden ze onschuldige ogen. Mooi waren ze, héél mooi.
Tussen hen in stond behalve twee goeie lattes, een kommetje met iets waterigs. Daarin dreven twee grauwbleke hompen. Ze leken rechtstreeks afkomstig van een –welja, we waren er nu toch- Oost-Duitse pornoster, killed in action, zeg maar. Weißwurst. Al had ik het nog nooit gezien, ik wist meteen dat het dat moest zijn.

Ik schrok van het beeld, zo op de vroege morgen.

Maar hun ranke vingers schrokken er allerminst voor terug de worsten te grijpen, ze naar de mond te brengen, ze te verslinden en te vermalen.

Hoe durven ze, dacht ik. Worst, zo in het openbaar. Bij de koffie.

Jezus wat een wijf!

Ze is stoer en mooi. Ze is onwaarschijnlijk gespierd en rimpel- en vlekkeloos (in elk geval van een afstandje). Net als haar hele show trouwens onwaarschijnlijk gespierd en rimpel- en vlekkeloos was.

Ze is leuk en lief. En boos en bitch (stak ze zo, met haar billen naar het publiek en haar hand tussen haar benen door, haar middelvinger naar me op! Had verdomme net 90 euro gelapt!).

Hoe groot is ze eigenlijk? 1.70 ofzo? En dan zo’n heel stadion vullen. Dat is toch wel wat zeg.

Ze leek alleen zo alleen, temidden van zoveel mensen.

Dat krijg je dus, als je top bent. Dé top. En daar schijnt het eenzaam te zijn, heb ik wel eens gehoord. Gelukkig houdt God ook van haar, zeggen ze.

Jezus, wat een wijf.

PS.
Helemaal niet top was trouwens het OV. Bij de metro hadden ze heel handig precies nu werkzaamheden aan het spoor gepland. Waardoor de trein de enige optie was, en die ging wel twee hele keren per uur.
Heen ging nog wel. Ik bedoel, als haringen in een ton, dat wel, maar we gingen tenminste. Maar terug, toen iedereen zich tegelijkertijd door de grauwe, modderige bouwput (ook dat nog) rond het stadion wurmde om weg te komen, gaf het toch wel wat problemen (ik weet nu hoe een worst zich zoal moet voelen).
Zo’n 50.000 mensen waren naar Madonna wezen kijken. Zeg dat de helft daarvan met het openbaar vervoer was. 25.000 mensen over één roltrap, naar één perron. 25.000 mensen die met z’n allen in één pielig treintje wilden. Nee, geen extra (lange) trein, geen dubbeldekker, slechts een lullig boemeltje.
Paniekerig gegil, gescheld, geduw en getrek. En pas een half uur later weer een trein.
Ruim twee uur heb ik erover gedaan om thuis (tien a vijftien km verderop) te komen. Ongelooflijk.