Er lijkt een verband te bestaan tussen dingen als: ellenlange keuzemenu’s aan de telefoon, plensbuien op je kop, boodschappentassen die kapotscheuren, fietssloten die niet open of dicht gaan, met je sokken in gemorste appelsap staan, snoeren die verstrikt raken in de wieltjes van je bureaustoel, boetes voor fietsen zonder licht en telefoonheadsetjes die per se níet uit de knoop willen.

Dit soort verdrietigheden trekt elkaar klaarblijkelijk aan en speelt zich bij voorkeur af op dagen van PMS. Geen idee wàt het verband is tussen een fietsslot, keuzemenu, appelsapsokken, snoeretende bureaustoelwieltjes en menstruatie, maar er ís een verband. Ik weet het zeker!

Toen ik vanmiddag op het industrieterrein aankwam, kon ik van een afstandje al ruiken dat er iets gaande was. Parfums buitelden over elkaar heen. Er stond een stuk of zestig vrouwen voor een loods met een enorme witte roldeur. Er was meer dan genoeg ruimte, maar de vrouwen stonden dicht op elkaar.

Naast mij stond een vrouw die aan haar outfit en hoogblonde piekstaartjes te zien niet ouder moest zijn dan zestien, maar haar gezicht en lippotlood zeiden juist weer dat ze niet jonger dan zestig kon zijn – best verwarrend. Ze had een (klein?)dochtertje met vergelijkbare staartjes stevig aan de hand.

“Ik ben netjes opgevoed, maar vanmiddag even niet

Toen ik thuiskwam, bleek ik gehavend. Ik had butsen, blauwe plekken en schrammen op al mijn ledematen. Mijn nek en schouders bleken in de blokkeerstand geschoten, en mijn huid was verschraald.

Op het kasteel in Frankrijk had ik er niets van gemerkt. Daar was ik maar met één ding bezig: schrijven. Onder bevlogen begeleiding van Renate Dorrestein, Thomas Rosenboom, Manon Uphoff, Helga Ruebsamen en uitgeefster Mizzi van der Pluijm ben ik van top tot teen ondergedompeld in het lekkerste wat er bestaat: woorden.

Blijkbaar krijg je daar butsen, blauwe plekken en schrammen van. Toch gek dat ze me niet eerder waren opgevallen. Ik heb er zelf de volgende theorie over bedacht: soms kregen we de woorden zo achter elkaar, dat ze je grepen. Ze je voerden je mee op een magische stroom. Dat is ware toverij. En tovenaars hebben nu eenmaal geen last van aardse zaken als blauwe plekken.

Maar hoe ik nu zo gehavend ben geraakt is me een raadsel. Blijkbaar ging het er aan het einde van die magische stroom nogal stevig aan toe.

Of, over onderdompelen gesproken, het moet de wijn geweest zijn. Dat kan ook. Die was er namelijk in een al even magische stroom.

Ps. Op de site van mijn lieve vriendin en collega-tovenares Suus meer over de week zelf. Over het fileren van verhalen, het stuiteren in bed en het jubelen als de wekker weer ging en we weer mochten. Ik had het met niemand anders zo kunnen beleven als met haar. Ge-wel-dig).

Ps.Ps. Foto’s van de laatste avond. (Niet exemplarisch voor het niveau van de rest van de week!!)

Van de week testte ik de nieuwe Porsche 911 Turbo voor Bright. ‘Jezus, wat is er met jou gebeurd’, vroeg een vriend toen ik na een razende rit weer terug was in Amsterdam.

“Optrekken van nul tot honderd in een kleine vier seconde is al sensationeel. Maar deze Turbo (de sterkste serieproductie 911 ooit) doet er nog een beestachtig schepje bovenop. Hij grijpt je grommend bij de kladden en duwt je hardhandig in de stoel