In het kader van beter laat dan nooit: column op Autoblog.nl.

“Want het zijn zekerweten dit soort types die de meest onzinnige (verkeers)regels bedenken. Wie heeft bijvoorbeeld toch ooit bedacht dat het altijd jouw schuld is als je een fietser aanrijdt, al gaat hij zelf onder je wielen liggen?! En welke alien vond dat brommers op de weg moeten in plaats van op het fietspad? Dat móet iemand zijn bij wie het niet tot het verzuurde brein wil doordringen dat er ook mensen bestaan die misschien wat jonger zijn. En dus wilder. En dus roekelozer. Die je dus gaan inhalen op hun opgevoerde bromding. Die je niet ziet omdat ze zo hard mogelijk willen en dus heel aërodynamisch met hun neus tussen hun knieën ineen gedoken zitten.”

… zitten de Balkenende-fans in van die nógal groene truien. Met daarop juist één van Balkenendes grote zwaktes: zijn hoofd. Why? vraag je je dan af. Dat is toch niet nodig? Doe dan een van z’n oneliners, dat past ook op maatje small nog wel.
Hier in huis werd bij één van de verbeten momenten van Balkenende ‘Tsjonge’ gezegd. ‘Het ziet er toch niet uit ook. Het went heus best een beetje, maar toch…’
Ik wil er niet aan wennen. Ook niet een beetje. Laat die Balkenenders doen waar ze goed in zijn: uitkleden. Maar dan nu zichzelf graag.

Vandaag gehoord op Radio 1: “Een stukje juridische wetgeving richting het integratiegebeuren”. En even later sprak hij over ‘politiek naar de mensen toe’. Ik had even gemist wie deze woorden uitbraakte. Maar het moet een viespeuk van jewelste geweest zijn. Brr, wat een taalbezoedeling.

Waaaaaahhh!!! Klonk het over het water. Vip bevroor ter plekke in haar beweging. Oren gespitst, staart recht omhoog. Op haar hoofd verschenen rimpels van concentratie. Het IJ klotste in het donker. Vip keek me vragend aan. ‘Het is de grote stad maar Vippie, kom’.

Waaaaaahhh!!! Dichterbij nu.

Zie je wel! Ik zag het Vip denken. Haar hoofd zwiepte naar de richting waar het geluid vandaan kwam. ‘Grrmpf’ deed ze, omdat het nu eenmaal in haar instinct zit, vervolgens snelde ze met haar staart tussen haar benen vooruit. ‘Kom!’ wenkte ze mij nu. Het is daar niet pluis.

Waaaaaahhh!!! Weer dichterbij.

Vip zette het nu op een rennen. ‘Vip! Hier komen!’, riep ik haar bij me. ‘Jij bent hier de Rottweiler!’ O ja, leek Vip zich te herinneren. Ik ben hier de Rottweiler.

Waaaaaahhh!!!

Het geluid klonk nu bijna in mijn nek. Ik draaide me om. ‘Mufrouw!!’ Het kwam van een junkie op een fiets. Haar haar zat in slierten plat op haar hoofd, rode vlekken rond haar neus, haar mondhoeken iets uitgescheurd. Ze stopte wiebelig. ‘Mufrouw! U moet muh hellupuh! Nee, nee, nee, ik hoef geen geld, echnie!’
Ik had Vip inmiddels aangelijnd. Ze stond stokstijf naast me en keek naar de vrouw alsof ze van Mars kwam.
‘M’n antibiotica. ‘k mot m’n antibiotica!’ zei ze.
‘Het spijt me, ik heb geen antibiotica bij me,’ antwoordde ik alsof ik dat normaal gesproken altijd in mijn kontzak heb zitten.
‘Neejneejneej! Sou u assublief ‘n tellefontje foor muh willuh pleguh? Willu misschien dit nummer effe belluh en fraguh of ie nog voor mij hierheen komt? Ik heet Femke.’ De naam Femke kwam er ineens heel ABN uit.
Ik pakte mijn ‘tellefontje’ en draaide het nummer dat ze me gaf.
‘Hallo’ klonk het afgemeten.
‘Eh, hallo. Femke vraagt of u nog hierheen komt’.
‘Ben ‘r over een kwartier.’ En net als in de film hing hij zonder dag te zeggen op.
‘Hij is er over een kwartier’, zei ik. Femke keek me aan.
‘U weet nie halluf hoe belangrijk… Dank u mufrouw. Dank u heul errug!’ Prompt moest ze huilen.
Vip huilde met haar mee, zachtjes.

Toen ik thuiskwam stak ik een kaarsje voor haar op. Een ‘tellefontje’ en een kaarsje. Wat meer kon ik doen? Wat een armoede.

YEAH!!! *getrommel op de borst(en)* HRRRR!!! Female drive in autoland!

Om en om met Lotte, de ene week zij, de andere ik: Column op autoblog.nl.

(was gister al gepubliceerd, maar had even geen tijd om op Meike.nu te zetten).

Soms heb je ineens zo´n heel speciale klik met iemand. Of met twee iemanden, in dit geval: Renske en Tera, naast Suus de leukste meiden uit de masterclass van Renate Dorrestein. Zo’n klik waarbij je er telkens per ongeluk vanuit gaat dat de ander al alles van je weet, omdat het is alsof je elkaar al jaren kent. En het voelt haast als een gemiste kans dat dat niet zo is.
Gisteravond hadden we een reünie. Tijdens de masterclass hadden we besloten een leesclubje te vormen, en zo dat toch wat belegen fenomeen met onszelf eens wat frisse lucht in te blazen.
Als eerste boek hadden we heel voortvarend Publieke Werken van Thomas Rosenboom gekozen. Maar godallejezus, wat is dat boek dik. We hadden geen geduld om erop te wachten tot we het alle vier uit hadden, en dus belandden we gister al in Club 11. Aan de chemie tussen ons vier bleek inderdaad niets veranderd. Gesprekken, tips, theorieën, roddels, wijsheden en vooral bulderende lachsalvo’s buitelden over elkaar heen – als vanouds, zou ik bijna zeggen. Gelardeerd met wijn. Witte wijn. Veel witte wijn. Auw veel witte wijn.
Maar die klik maakt zelfs deze kater zoet.

“Hier zou ik best willen wonen, was mijn eerste gedachte toen ik me in het zachte leer van de sportstoelen van de nieuwe Porsche 911 Turbo liet glijden. Oké, het is wellicht wat klein, maar wie heeft ruimte nodig als ie snelheid heeft?

Het is heus heel comfortabel, de stoelen zijn natuurlijk ‘sport’, maar kunnen ook best als ‘lui’. Bovendien heb je uitzicht over een stel prachtmeters op het dashboard die voortdurend de stand van zaken weergeven (kom daar maar eens om in het leven van alledag), je hebt maximaal grip op elke ingeslagen weg, je beschikt over een navigatiesysteem dat je feilloos door het leven leidt en als klap op de vuurpijl heb je ook twee schitterende koffiebekerhouders (die heel fijn in en uit floepen). Wat wil je nog meer?”

…schreef ik voor de nieuwe Bright. Die is weer lekker en ligt in de winkels.