Ik sla de Esta open, en zie die prachtige foto van Anita. Wat ben ik trots! Trots op haar als mens, en als mijn vriendin. Trots op hoe zij, haar man en kinderen die hele huiveringwekkende periode hebben doorstaan (en nog steeds doorstaan. Want nog om de haverklap prikken ze haar armen lek om te kijken of het allemaal nog wel goed gaat. Dat is slopend!). Ik ben trots op de kracht waarmee ze de angst droeg (en nog draagt), het verdriet, het verlies, de pijn, het ín- en ín ziek-zijn… De chemo’s gingen niet haar te lijf, maar zij de chemo’s.
Bovenal ben ik trots op de ontzagwekkende wijsheid en liefde waarmee ze ernaar kijkt. Anita is zo rijk, dat ze uit een monsterlijke ziekte als deze nog de schoonheid weet te peuren.
De serie die we hierover samen maakten voor de Esta is de meest bijzondere die ik ooit heb geschreven. Ook daar ben ik trots op. De serie zelf, maar vooral het maken ervan is van onbeschrijflijke waarde. Het heeft me geraakt tot in het diepst van mijn wezen. Het heeft me verwarmd.

Nog nooit heb ik zo uitgezien naar Kerst. Omdat we het samen vieren.

PROOST lieve, lieve vriendin, op het LEVEN!!

(De laatste aflevering van de Anita’s dagboek over Hodgkin, de kanker die haar trof, staat nu in de Esta. De hele serie staat ook hier).

Tikkerdetiktik, deed ik (het betrof een vlammend betoog over KPN´s overname van Digitenne waardoor wij inene de zenders 4, 5, en 6 niet meer ontvangen, en alle kastje-muur-kastje-muur van dien. Maar erger: ze dreigen AT5 te skippen!). Hup fotootje uploaden en… Hé! Hij doet raar! O, hij zegt iets over ‘Optimizing …’ zal wel goed wezen. Maar huh?! WTF is dit nou weer?! Floep! En mijn site zag eruit als 007 met een slok op. Noem dat maar optimized.

Hellup!

Die avond sloegen JP en G aan het digipielen. JP en G beschikken beiden over briljante breinen. En het gerucht gaat dat het brein van G grotendeels bestaat uit nulletjes, eentjes en bits en bytes. Dus ik had er alle vertrouwen in en ging rustig slapen. Maar helaas, de twee schelmen stuitten in hun virtuele avontuur op een dichte deur. En het ontbrak hen aan de sleutel. Die was ik natuurlijk weer eens kwijt geraakt in dat wanordelijke brein van mij (het lot van passwords). Jp en G konden niet meer verder. En de volgende dag moest er natuurlijk gewoon gewerkt worden, er zijn belangrijkere zaken dan meike.nu.

Wat nu?

Ineens wist ik het. Seb natuurlijk! Seb is De Man achter Goedverhaal.nu. Ik had inmiddels mijn password achterhaald en Seb riep al gauw iets in de trant van error die een list option as options verried. Hij mompelde over functions.php, mummelde permalink structure en mopperde op de options via inc/libs. Hij bromde database en wp_options table en tot slot prevelde hij phpmyadmin.

Et voila!

Daar zijn we weer. Seb is geweldig. Seb is de Held van de Week.

(nu zijn eigen site nog)

Ik ben principieel tegen goede voornemens, ze halen de sjeu uit je leven. Maar in de zaak auto’s versus het milieu delft dat principe het onderspit. De toekomst van autorijden ligt niet bij de hybride. Dat is slechts een tussenstation. Uiteindelijk zullen we rijden op water, zon en/of lucht. Alleen duurt dat nog even, dus doen we het in de tussentijd toch maar met die hybride of een ander minder milieuonvriendelijk alternatief. Nou ja, dat neem ik me dus voor.

Maar, goede voornemens zijn voor het nieuwe jaar. Als ik dit schrijf, is het nog het oude jaar. Nu is het nog tijd voor sjeu. Vette sjeu. Lekkere sjeu. Audi Q7-sjeu. Als je dan toch fout doet, doe het dan goed fout.

De Q7, ís fout. Goed fout. Paardenkrachten, koppel en cilinders bij de vleet, en een ontzagwekkend uiterlijk. Beestachtig is ie. Boosbeestachtig.

Lees verder in Bright! (Maar dan het magazine).

Ps. Ook de kleding was voor de gelegenheid fout. Heul lekker fout, van Chick on a Mission. Bij elkaar gestyled door Neerlands leukste en beste styliste Lynn van Eck. En de foto is van dito fotograaf Marijn Scheeres.

Ps. Ps. De hond is mijn eigen lieve Vip, maar dat moge duidelijk zijn.

Vroeger dacht ik ècht dat er een groepje jongens op de stoep had zitten paffen als ik zo’n bergje peuken op straat zag. Dat moest dan wel ’s nachts zijn geweest, want anders had ik het vast al eens zien gebeuren. Ik was niet bang aangelegd, maar dit beeld boezemde me grote angst in. Zo’n groepje tuig dat daar, omsluierd in gifgrijze nevelen, in het donker zat samen te zweren en snode plannen zat te smeden… Brrr…

De hoeveelheid peuken wees erop dat het of een grote groep betrof (waarbij het me verwonderde dat ze blijkbaar wel zo netjes waren om hun sigaretten allemaal op één hoopje uit te maken), of het was slechts een handjevol jongens, maar róken dat ze deden! Alsof hun leven ervan afhing.

De ene optie was geen haar beter dan de andere. Zo’n grote groep, je moest er niet aan denken. Ik kon heel hard rennen (toen al) maar dan was er vast altijd eentje sneller dan ik. Maar in het geval van de kleinere groep, was het geteisem duidelijk ook niet te onderschatten. Zij waren klaarblijkelijk keihard, want konden nóg meer roken.

Op de één of andere manier vind ik het iets van vroeger, leeggekiepte asbakken op straat. Maar dat blijkt telkens weer een illusie. Van die peukenbergjes, je ziet ze in de beste buurten nog. Maar mijn idee over de ‘daders’, namelijk: Geboefte! Voor straf driemaal daags een peuk opeten! is er niet minder om.