Ieder verhaal dat ik schrijf heeft iets bijzonders, anders schrijf ik dat verhaal niet. Maar sommige verhalen zijn extra bijzonder. Dan stuit je plots op een pareltje.

De parel heet in dit geval Arendjan, een jongen van 27 met het Syndroom van Down. Hij werkt als kunstenaar in de Kunstwerkplaats, het atelier van de Stichting Ago. Ik schreef een reportage over de Kunstwerkplaats voor de Living en Arendjan is de hoofdpersoon. Hij vertelt over zijn werk, zijn cavia Joost en zijn drie kinderen (jawel, lees maar in de Living hoe dat zit!;-). Maar zelden heb ik iemand zo onbevangen horen vertellen over de dood van een dierbare en wat dat met je doet. Arendjan vertelt over de chemo’s die zijn moeder moest ondergaan, en de beenmergtransplantatie. Over hoe ze van bloemen hield, en van dat ene liedje dat hij op de blokfluit speelde. Hoe hij haar mist als hij uit zijn werk komt en hoe jammer hij het vindt dat ze nooit zijn nieuwe huis zal zien, want binnenkort krijgt hij zijn eigen appartement.

Misschien klinkt het gek, maar ‘sierlijk’ is ook een woord om te omschrijven hoe hij verhaalde over het gat dat de dood van zijn moeder in zijn leven had geslagen. Sierlijk omdat hij zijn leven (met gat en al), en dus dit verhaal, tooit met glunderend optimisme en stralende liefde.

Je kent het wel: zo’n gevoel van een bomexplosie in je kalmte. Zenuwen die in wilde paniek om zich heen grijpen, een kolkende uitbraak van zweet en álle denkraderen in de overdrive. Daarnet was alles nog kits. Nu, een fractie van een seconde later, slaat het hakbijlsgewijs in: je hebt een Probléém dat moord en brand schreeuwt om een oplossing en wel nu. NU NU NU!!

Dat gevoel had ik toen gister een collega-journalist het woord ‘paspoort’ uitsprak. Het overspoelde me al vóór dat hij het goed en wel had uitgesproken. Al bij ‘pasp…’ drong het tot me door. Ik was op Schiphol, moest over een uur vliegen en ik was mijn paspoort vergeten. Wie naar Schiphol vertrekt en niet bij het dichtslaan van de voordeur denkt ‘Heb ik alles? Portemonnee? Paspoort?’ is een domme doos. Een doos van bewoonbare afmetingen, minstens.
Maar wat bleek? Rijbewijs volstaat! Mijn bestemming was München, dat is helemaal te Schengen. En Schengen is enorm easy going.

In tegenstelling tot de overspannen controles die daarna kwamen. En nog knullig ook, met dat doorzichtige antiterreurzakje (ik had er nog niet eerder mee te maken, terwijl ik toch aardig wat heb gevlogen, ook na die verijdelde aanslagen in Londen). En vervolgens de detectiepoortjes die zich op de heenweg gedeisd hielden, maar op de terugweg (zelfde dag, zelfde kleding, zelfde alles – alleen nu in München) groot alarm sloegen. En eenmaal thuis ontdekte ik de schaar in mijn tas, die ik de dag ervoor van kantoor mee naar huis had genomen maar vergeten was uit mijn tas te halen. Hadden ze over het hoofd gezien.

De aanslagen op die vliegtuigen mogen dan wel verijdeld zijn, maar die op de zenuwen van Zijne Veiligheid blijkbaar niet. Die verkeren nog in wilde paniek. En van paniek wordt het over het algemeen niet bepaald overzichtelijker. Mijn gevoel van veiligheid werd er in elk geval niet rustiger op.

… dat het gekmakend hard waait. En het ook de dag is van helpdesken en keuzemenu´s. Van ‘nog één momentje geduld aub’, en van ‘Er zijn nog zesendertigduizend wachtenden voor u. Probeert u het later nog eens een keer’.

En ik H

2006? Wég met dat jaar! Het diende gevierd te worden dat het einde in zicht was. Dat heb ik dan ook gedaan. En wel groots en meeslepend. Ik had vakantie, was enorm uitbundig bezig of daarvan aan het bijkomen (vandaar ook dat het hier wat stilletjes was).
Ik heb gedronken, gegeten, gefeest. Gekletst, geouwehoerd, gepraat. Gedanst, gezongen, gejoeld. Gebubbeld, gebruist, geborreld.
En nu heb ik ongelooflijk veel zin in rust, rein en regelmaat. In sinaasappelsap, kiwi’s en draaiende yoghurt (links of rechts, wat maakt het uit tegenwoordig). In badderen, slapen en sauna. In boeken, Goede Gesprekken en Diepe Dromen.

Maar ik heb vooral zin in een nieuw jaar.

En ik hoop jullie ook. Geniet van het leven in 2007!