What doesn’t kill you, makes you stronger
Tegenvallers doen soms iets met je verstandigheid. Ze vreten het op, en stoppen er dingen als ‘schijt aan’, ‘f*ck it’ of ‘kammeniescheluh’ voor in de plaats.
Zo ook vrijdagavond. Ik had een borrel van Bright, en belandde samen met hoofdredacteur Erwin van der Zande, zijn vriendin, nog een vriend en mijn vriendin fotografe Marijn in Club 11. Ellen Alien zou draaien en ik zou dansen. En drinken, want f*ck it, schijt aan, kammeniescheluh en wat niet al. Ik verwelkomde de onverstandigheid met open armen, ik had er zin in.
Zo kwam het dat ik gisterochtend (het was al middag maar voor mij was het ochtend) met een daverende kater aan de start verscheen van de Geinloop. De zon lachte me uit in mijn gezicht, en drukte scherp haar priemende vinger op de zere plek: mijn hoofd. Mijn arme, bonkende hoofd.
10 km was het idee. Het was de hel. Het kan haast niet anders of ik heb een spoor aan organen en andere lichaamsdelen achter me gelaten. En ik denk nu dus enigszins te weten hoe het moet zijn om te sterven. Maar ik ben gefinisht. En ik ben niet zomaar gefinisht, nee, tot mijn verbijstering ben ik als 7e gefinisht. Van de 162 vrouwen!
Serie ‘My First Second Life’ — deel 5
De nieuwe Bright ligt weer in de schappen. Een voorproefje van Cockpit, mijn autorubriek:
Oké, jullie in Nederland hebben zon. Ja, ja, nu weet ik het wel. Ik in Spanje heb het koud en nat (in Alicante regent het gemiddeld vijftien dagen per jaar. Waarvan tien dagen in de afgelopen twee weken. De afgelopen twee weken waren wij hier. 17 graden zoal, inclusief conversaties als: “Hé, het lijkt wel even wat op te klaren