Walter (van den Berg) heeft een nieuwe roman geschreven: West. Achterin staat in het bedanklijstje mijn naam. “Meike, omdat ze begrijpt

Rond en zacht. Stevig van structuur en een beetje naar achteren van vorm. Een goed stel billen maakt dat je jeans zachtjes fluisteren. Of zelfs ronduit kletsen, zoals Dr. Hook zingt in het liedje ‘My baby makes her blue jeans talk’.

Maar de laatste tijd waren ze een beetje stilletjes, mijn jeans. Was het mijn leeftijd? Te weinig sport? Te veel koekjes? Nee, dat kon het allemaal niet wezen, zo stelde de spiegel mij gerust. Ze waren gewoon zwijgzaam van aard, die spijkerbroeken van mij. Stille Willies, introverte types.

Maar nu heb ik er eentje van het wat meer extraverte type, een spraakwaterval, een kletsmajoor: de Rachel H van Rachel Roc, model ‘Pepper’. Mèt bud-lifting-device (peptalk!). Zodra ik hem over mijn billen trek, kletst hij je de oren van de kop.

Om een bezoek te brengen aan George Clooney in Venetië en daarna aan mijn moeder die in Spanje woont, nam ik zes (6!) vliegtuigen. De vliegdienstregelingen sloten niet helemaal aan, zogezegd. Ik vloog van Amsterdam naar Milaan, van Milaan naar Venetië, van Venetië weer naar Milaan, van Milaan naar Barcelona, van Barcelona naar Alicante en van Alicante uiteindelijk terug naar Amsterdam. Waarmee ik een aanzienlijke bijdrage heb geleverd aan de milieuvervuiling, lijkt me zo.

In de slipstream van vieze lucht die ik met elke vlucht achter me liet, kwam ook weer een nieuwe aflevering van Cockpit TV online. Dat is mijn filmpjesrubriek op Bright.nl over milieuvriendelijke vervoermiddelen.

Cockpit TV gaat deze keer over een fluisterstille scooter die op stroom rijdt in plaats van benzine. Een oplaadbeurt in het stopcontact duurt vier uur en kost iets meer dan 20 eurocent. Als je dat met groene stroom doet, heeft ie geen vervuilende uitstoot.

Tja. Hoe rijm je zoiets nou weer in je geweten? Was die vliegtaks er maar vast.

Is alles wat je denkt, wenst, verlangt, wilt en hoopt. En dan nog meer dan dat.

Als ik man was geweest, had ik me plat gewalst gevoeld. Overdonderd door zoveel niet te evenaren mannelijkheid. Maar ik was geen man, ik ben vrouw, dus ik voelde me, net als iedere andere vrouw in zijn aanwezigheid, opgewonden en licht zweverig tegelijk. Hij is weergaloos. Behalve onwaarschijnlijk knap (echt niet normaal. Ook in het echt. Nog méér in het echt) is hij intelligent, betrokken, grappig, ontspannen, vriendelijk, ontwapenend, geduldig, charismatisch, tikje verlegen, betekenisvol etc., etc., etc. In het halve interviewuur dat ik hem in levende lekkere lijve meemaakte, spreidde hij dit alles tomeloos ten toon. Het was gewoon op het onbetamelijke af.

Maar zo perfect kan niemand zijn. Toch? Waarin zou zijn imperfectie schuilen? Last van steenpuisten op zijn bil? Duistere seksuele voorkeuren of gewoon horkerig als minnaar? Verzengende woedeaanvallen? Klein geschapen? Narcistisch? Vissen als hobby? Ziekelijk jaloers? Haargroei op rare plaatsen? Humeurig?

We zullen het wel merken als hij straks je schoonzoon is, grapte ik tegen mijn moeder. En ik liet haar deze foto zien, van George met een vrouw op wie ik best een beetje lijk. En een nieuwsberichtje met als kop ‘Nieuwe vriendin voor George Clooney’, over dat George Clooney weer verliefd is. Dat hij was gevallen voor een onbekende brunette, en dat hij daar in het openbaar mee verscheen op het filmfestival in Venetië, waar ik dus ook was om hem te interviewen. Even, héél even maar geloofde mijn moeder het.

De foto -merk op dat alle andere mannen nederig de ogen hebben neergeslagen- maakte ik na afloop van het interview (met nog een stuk of veertig andere journalisten), toen we naar buiten kwamen en er toch tientallen camera’s stonden opgesteld om een glimp van hem op te vangen. Dan viel het niet zo op. Want (met) hem op de foto willen is natuurlijk very uncool, en ongepast bovendien, als aanstaande;-)