Er zijn mensen die dagen lang ontregeld zijn als de klok een uur verzet is (mensen met een leven vol rust en regelmaat, denk ik). Groningse onderzoekers zeggen dan ook dat het ronduit ongezond is. Martha Merrow, hoogleraar moleculaire en genetische chronobiologie in Groningen zegt dat het vooral geldt voor avondmensen. Terwijl Ton Coenen, hoogleraar neurofysiologische grondslagen van gedrag in Nijmegen, dit weekend in NRC zegt dat het juist ochtendmensen treft.

Ik hou van de hele dag, ik ben zowel ochtend- als avondmens. Als ik deze klinkende geleerden moet geloven zou ik dus sowieso last moeten hebben van die klok.

Niets is minder waar. Vandaag heb ik nog niet één ‘huh?!-Is-het-al-zó-laat?!-moment’ gehad. Ik ben juist niet in de war, voor mijn gevoel klopt het nu pas. Oké, het is wat eerder donker, maar dat heeft hooguit een winterse neiging tot holbewonen tot gevolg. Dat is eigenlijk wel zo knus (en wie weet brengt het zelfs nog iets van rust of regelmaat). Van mij mag de klok elke dag een uur terug.

Ik parkeerde mijn auto in Slotervaart en stapte uit om een parkeerkaartje te halen. En ja hoor, daar had je het al. Met woeste stappen kwam een Marokkaans uitziende gozer op me af gebeend. Hij had een zonnebril op, zijn capuchon hing er ver overheen. ‘Hiero’, gromde hij afgemeten. Met een snelle beweging boog hij langs me heen, gooide iets in mijn auto en liep snel weer weg. Zijn rug stug, de schouders opgetrokken. Ik durfde haast niet te kijken. Wat had ie nou in mijn auto gegooid? Het inmiddels zo Slotervaarts geworden beeld van een afgefikte auto flitste voorbij. Op mijn stoel lag iets wits, iets kleins.

Een parkeerbonnetje, zo bleek. Goed voor twee uur. Precies genoeg voor het interview dat ik ging doen. Het was zaterdagochtend, jezuslicht gaf de Sloterplas een gouden gloed, eenden snaterden het uit. De zon, het water, de tijd en de plaats: alles riep om romantische beelden van hardlopende stellen, dollend met hun hond en elkaar. De rellerige beelden die ik de avond ervoor op televisie zag waren compleet Verweggistan.

Ik interviewde Hassan Bahara en Walter van den Berg, twee jonge schrijvers die opgroeiden in Slotervaart. In dezelfde buurt, maar in twee compleet verschillende werelden: zwart en wit. In deze decors schreven ze respectievelijk Een verhaal uit de stad Damsko (2006) en West (2007). “De opstootjes in West zijn een belediging voor het begrip ‘rel’”, vinden ze allebei. En: “De wens is de vader van de gedachte, zo lijkt het. (…) Alsof Amsterdam zonder een behoorlijke rel in een buitenwijk niet meetelt in de wereld der grote steden.

Leeg, loos, hol, kaal, verlaten en onecht. You name it, vandaag was het. Mag ik bedanken voor deze dag, een rondje overslaan? Nee, vandaag had echt niet gehoeven voor mij. En als je dan ook nog moet janken bij de Merci-reclame, dan kun je de dag maar beter als non-existent beschouwen. Ik doe gewoon alsof hij er niet was. Maandag, woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag, zondag. Zoiets. Kan dat? Voor één keer?

Racen in een Audi R8 is vet. Moddervet! En eng. Doodeng! Ik deed het op het circuit in Assen, onder professionele begeleiding. Ik moest een helm op en een formulier tekenen dat het allemaal niet hun schuld was, als ik dood zou gaan. Right.

Ik was samen met een stuk of 20 journalisten, allemaal mannen. Ik was de enige vrouw, en ach, die ene vrouw dat telt niet. We waren gewoon met mannen onder elkaar, zeg maar. En dus werd er schaamteloos geplast. Óveral, en om de haverklap. Kleine plasjes. Angstige plasjes.

Ongelooflijk, ik wist niet dat je zó hard door een bocht kunt. Met die wagen dan hè, die is er voor gemaakt. Don’t try this at home.

Zie filmpje op de Bright site.

Apple – wat is het toch een kloteclub. Nee echt. Een maand geleden kocht ik er een setje headphones à 70 euro. Ik weet ook niet wat me bezielde om zo’n schandalig bedrag uit te geven aan een stelletje oordopjes, maar goed, ik vond kennelijk dat ik het verdiende. Ik kreeg er drie setjes rubberen dingetjes bij, om op die oordopjes te doen om ze passend te maken voor in je oor. Dingetjes in maat large, medium en small.

Medium paste mij perfect, halleluja, eindelijk oordopjes die niet uit mijn oren vielen. Wat doe je dan met de smalle en de large dingetjes, vroeg ik me al wel af. Ze pasten beiden van geen kanten, dus ik had er niets aan. Toch bewaarde ik ze, al was het maar vanwege dat sexy doosje dat ik er bij kreeg van Apple.

Die rubberen dingetjes plop je er zo op, maar ze ploppen er net zo makkelijk af. En dus gebeurt dat ook. In je tas, in de auto of op een ander onbewaakt ogenblik. De rubberen dingetjes zijn klein, en ze wegen niks. Dus ben je ze onmiddellijk kwijt (ik althans) en kun je je headphone à zeventig euro niet meer gebruiken. Nieuwe rubbere dingetjes zijn noodzakelijk.

Dus ik naar de Apple Store om nieuwe rubberen dingetjes te halen. Dat kon, inderdaad. Maar: weer alleen drie setjes tegelijk, in alle maten dus. Ook die niet passen, dat kon niet anders. In weer zo’n sexy doosje, kon ook niet anders. À 59,- euro! Drie setjes dingetjes! Waarvan twee setjes nutteloos! Alles bij elkaar weegt het nog geen gram! En het is geen goud, geen drugs en geen diamant! Het is rubber! ‘Het is niet anders, het is een service-product’. De kloteloze pukkelpuber van de Apple Store zei het zonder met zijn ogen te knipperen. Een service-product!

Echt, ik zweer het je. Apple is een kloteclub en ik laat me nooit meer verleiden door welke sexy doos dan ook.

Barbara Sanders, het nieuwste Goede Verhaal in ons kantoor, leest in het ‘Basisboek Journalistiek’ van Nico Kussendrager dat het politiek correcte woord voor dwerg ‘verticaal achtergestelde’ is.

Het kan haast niet anders: het is een test! Ja ja, als journalist wordt het je met de paplepel ingegoten dat je niet altijd alles zomaar moet geloven.

En o ja, dat ‘Pippi-complex’ van van de week, van wege dat essay heet ik daar opeens ‘deskundig’ in te zijn. En dus ben ik op tv.

King Kong, Gorilla’s in the Mist, Bokito… Straks leg ik bij Aperitivo uit wat wij vrouwen toch hebben met apen (op zich niks nieuws onder de zon: ze lijken op oermannen. En oermannen hebben sterke genen – denken wij, en daar krijgen we sterke kindjes van – willen wij).

En: paardenmeisjes, Black Beauty, de Penny… wat hebben wij vrouwen met paarden? (wild en woest, net als aap en oerman, maar dan wel te temmen – door onszelf, welteverstaan).
(Meisjes rijden tot ze zelf bereden worden, hoorde ik een paardenboer eens zeggen. En ik kan dat niet ontkennen).

Zo. Nu hoef je gelijk niet meer te kijken. En dat komt goed uit, want het wordt op een ongristelijk tijdstip uitgezonden: half vijf vanmiddag (op RTL4).

Voor Bright.TV testte ik de Lexus LS600h, een hybride limo. Met op de achterbank (in zo’n bak láát je je natuurlijk vervoeren – lekker lux en lui achterin, de stoel kan in ligstand) een relaxationpakket: o.a. massage (keuze uit Shiatsu en Reflex) èn ingebouwde vibrator.

Een wagen van tegen de 180.000 euro. En waar geld is, vallen dooien. Gelukkig is het een auto waar je best comfortabel dood in gevonden kunt worden.

Ik schreef een essay over wat vrouwen hebben met paarden en apen, het ‘Pippi-complex’, zoals de Viva het is gaan noemen. Daarin had ik een citaat opgenomen uit het boek De vrouw en de aap van Peter Høeg. Het is geschrapt wegens ruimtegebrek. Maar ik vond het zo mooi en zo gruwelijk en zo spannend en zo lief en zo teder en zo goor. En dus jammer dat het weggevallen was.

Gelukkig heb ik hier wel de ruimte. Komtie:

Ze knikte naar het lid.
‘De pieleman,’ zei ze.
De aap strekte een arm uit, legde de achterkant van zijn ene hand tegen haar been en schoof hem voorzichtig onder haar jurk omhoog. Madelene voelde in haar schoot de warmte van de hand, maar hij raakte haar niet aan.
‘Kriebelientje,’ zei ze hees, bij wijze van uitleg.
Zonder de blik van het dier los te laten, lichtte ze haar jurk op, tot haar borsten vrijkwamen. Langzaam boog de aap zich naar voren, boog zijn hoofd, als een rituele groet en nam haar tepel tussen zijn tanden.
Hij richtte zich op, en ze keken elkaar in de ogen zoals geen levende wezens naar elkaar kijken. Toen pakte hij haar slipje beet, heel voorzichtig, met handen die zelfs in het aardedonker met zekerheid onderscheid maakten tussen satijn en glaskatoen, en trok het uit. Madelene liet zich naar achteren glijden, nog steeds in slowmotion, en de aap kwam achter haar aan.