Ook mooi vandaag: voor Bright reed ik de Merlin, een door kunstenaar Marijn van der Pol zelfgebouwde auto. En wat krijg je als jongetjes zelf een auto mogen bouwen? Juist, een Batmobile-achtig vehikel. Mmm! Daar word ik – langgerekt en op zeer lage tootn uitgesproken- bad, very bad female batman van! 

In tegenstelling tot gister, is vandaag een dag van ja, yes, en op en top en kom maar door. En dag van ja doe maar, ja lekker, ja fijn zo, ja daar graag. Ik zocht, en vond mezelf een andere dag.

Zou het dan de dag zijn die je gemoed oplicht, of je gemoed dat de dag glad trekt? Met al het natte grijs van vandaag lijkt me dat eerste niet zo aannemelijk. Dus is het mijn gemoed dat de dag goed doet, en dus heb ik het zelf in de hand (wist ik wel) en dus ben ik blij. Want ik heb de dingen graag zelf in de hand.

In de tarotsectie van catharinaweb.nl trok ik dan ook de Kelken 10 (Sinds ik onlangs een verhaal maakte over hoe horoscopen gemaakt worden, check ik dat soort shit dagelijks) (en stiekem) (en nee, natuurlijk geloof ik het niet) (niet echt).
Kernwoorden: thuisvoelen, vreugde, harmonie, redding, liefdevolle vriendschap. Kelken Tien geeft uitdrukking aan grote harmonie en mogelijk aan een diepe, gelukkig stemmende liefde. We voelen ons zeker en geborgen. Deze kaart staat voor een vriendelijke algehele stemming en goede contacten met anderen.
(Alleen die gelukkig stemmende liefde, daar moet ik nog even een draai aan zien te geven. Maar niet vandaag, we willen de rimpelloosheid van deze dag tenslotte niet verstoren).

Gister had ik Staven 10:
Kernwoorden: beklemming, uitputting, perspectiefloos, druk, stress. Staven Tien is de kaart van terneergeslagenheid. Ze geeft aan dat er teveel van ons is gevraagd en we daardoor het grote perspectief hebben verloren. Taken en verantwoordelijkheden hangen als een molensteen om onze nek.

Maar verder ben ik heel stabiel, hoor;)

Vandaag is een rood stoplicht. Een slot, een verbod, een rem erop. Een tegen de klippen op. Een nee, een niet, njet, on, af, no, noppes.

Acda & De Munnik zingen (onder veel ander moois):
Ik zoek mezelf maar een andere dag. Want deze is kapot, hij deed al raar vanaf ’t begin. Ik zoek mezelf maar een andere dag, want deze heeft geen zin.

Nou ja, zo dus.

(Morgen weer iets dat er wel toe doet).

Ik was tijdens het hardlopen even aan het rekken en strekken, toen er op het bankje naast me een moeder begon te zuchten. En te steunen. En te klagen. Niet over de ene helft van haar tweeling die ze verloren was aan honger en ziekte, zoals ik laatst een moeder stilletjes zag doen in een reportage over Darfur – de dode, stoffige haartjes van haar kind strelend. Maar over een vlek op de knie van haar zoontje, je weet wel, zo’n lekkere ouderwetse groene modderige veeg. Het jochie had ‘Kijk mam, sliding!’ geroepen, en met een briljante move een vlek op zijn klaarblijkelijk dure broek gegleden. ‘Maar we zijn toch in het park?!’ diende hij zijn moeder verontwaardigd van repliek. Voor hem was het 1+1=2: park+spelen=vlek maar wat maakt het uit. Maar zijn moeder had liever niet dat ie speelde. Zijn moeder voelde blijkbaar meer voor park+bankje= zitten met je handjes op je knietjes en kijken hoe de andere kindjes allengs geoefend raken in hun sliding.

Rare moeder.

Dit weekend in Volkskrant Magazine ‘Die vreselijke ouders’. Ik interviewde er twee leraren en een leidster voor. Ze mochten ongebreideld hun hart luchten. Over de manier waarop sommige drukbezette ouders van de school en de crèche verwachten dat ze hun geliefde en verwende kroost opvoeden. Best een verademing, vond ik zelf, om eens lekker ongenuanceerd slechts één kant van het verhaal te laten horen. De volgende keer is het woord aan de ouders.

(De illustratie is van Claudie de Cleen, die mooi werk maakte bij mijn verhaal).

Gister zag ik een programma over gevaarlijke gekken in de gevangenis. Allen psychopaat, allen extreem licht ontvlambaar, allen moordenaar van het gruwelijkste soort. Eén stak in ieder opzicht met kop en schouders boven de anderen uit: een vleeskleurige reus met rossig haar, dikke, natte lippen, slangenogen en naar eigen zeggen heel gangbare ideeën over goed en kwaad. Alleen dacht ie iets anders over de aanpak van dat laatste. Hij twijfelde soms nog wel over de manier waarop. Met een mes? Wel het makkelijkst en het snelst als je in de bak zit en geen gun voor handen hebt. Alleen zo ‘messy’ in je cel. Liever wurgen dan? Minder messy, maar weer zo vermoeiend, waren zoal de levensvragen die hem bezighielden.

Tot mijn grote schrik zag ik het evenbeeld van de man vanochtend. In de natuurwinkel nota bene. Hij keek in zichzelf gekeerd en bewoog robotig. Het enige verschil was dat deze man ondanks zijn leeftijd woest grijs haar had (iets wat ik in andere omstandigheden niet te versmaden vind). Hij kwam achter me staan bij de kassa. Zijn hand reikte langs me heen om dat mijn-dein-ding voor tussen onze boodschappen te pakken. Hij had vingers als modderige winterpenen. Ik wierp een benauwde blik in zijn mandje. Ik verwachtte een bloederige homp vlees met hooguit een takje peterselie. Maar het viel mee: fair trade chocolade, appeltjes, een knolletje, uien en -inderdaad- twee winterpenen. Toch gerust gesteld ging ik verder met boodschappen op de band leggen.

Ik spitste desalniettemin mijn oren toen ik iets uit de man hoorde komen dat het midden hield tussen mompelen en neuriën. Hoor ik het nou goed? Zegt ie het nou echt? Verdomd, hij zegt het echt: ‘Damn. You die. Die woman, die. Goddamnit DIE!’. De laatste die zei hij zo hard dat ook de caissière het hoorde. Ze wierp hem een bleke glimlach toe en ging gestaag door met haar trage handelingen.

Waarom moet ik in natuurwinkels altijd verplicht onthaasten?! Normaal gesproken vraag ik me dat af omdat ik gewoon door wil, wel wat beters te doen heb dan radijsjestaren. Maar nu leek het me een kwestie van leven of dood. De man begon te grommen, het resoneerde tot in mijn knieholten. Plots voelde ik hoe kwetsbaar mijn hals erbij lag, ik verwachte er elk moment die penige vingers omheen.

De caissière overzag mijn schamele boodschapjes, wierp een blik naar buiten en zuchtte diep.
Wat een weer,’ zei ze.
Schiet nou maar op, dacht ik.
‘Tijd voor stamppot’, antwoordde ze. ‘Stamppot peen en ui’.

Ik wilde me weergaloos voelen, en zocht iets bijpassends (eerlijk gezegd was hier tegelijkertijd ook een klein beetje sprake van troostkoop). Na ongeveer vierentachtig winkels kwam ik terecht bij Mango. Daar zag ik een eenvoudig maar weergaloos (en zeer troostrijk) zwart jurkje hangen. Speciaal voor Mango ontworpen door Penelope Cruz. Ik deed het aan, het zat als gegoten. Maar toen ik de kleedkamer uitkwam en mezelf in de spiegel bekeek, zag ik een stengel met voetjes. Een skelet met oren. Een streep met haar.

Tot mijn verbijstering bleken de spiegels van Mango een soort lachspiegels. Alleen was het om te huilen. De spiegels logen er een kilo of zeven af. Het idee erachter is natuurlijk dat je een slankere versie van jezelf ziet, en dat je dan denkt dat dat jurkje zo mooi afkleedt en dat je het dan dus koopt. Hoe dunner hoe beter, is de boodschap.

Tot mijn nog grotere verbijstering springt uitgerekend Mango nu op de bres voor de dikkere medemevrouw. Penelope Cruz en haar zus Monica willen de kledinglijn die ze nu al hebben lopen bij Mango uitbreiden met ’sexy kledij voor vrouwen met uitgesproken rondingen’.

Ja ja. Dus dat de uitgesproken rondingen van die vrouwen alsnog weggeslijmd worden door die stomme spiegels van Mango. Hoe hypocriet is dat?!

(Het jurkje was trouwens een schot in de roos. Bleek in het echt toch heus nog wel over wat rondingen te beschikken).

Daar is ie dan. De man van je dromen. Prachtige lach, stralende ogen, veilige armen, lieve krulletjes in zijn nek. Alles erop en eraan. Eindelijk heb je hem veroverd. De nacht was geweldig, alles was goed, alles was mooi. De vonken sloegen eraf.

Gebeurt je dit.

O hell. Sommige afgangen hebben de potentie ooit ook voor jezelf nog grappig te worden, niet alleen voor anderen. Maar deze noopt tot emigreren.

Deze week is het dus weer de Week van het Luisterboek.

Pfff….

Ik ben Week Van-moe. Héél erg Week Van-moe. Als het al Week van-iets is, laat ieder dan een keer lekker z’n eigen Week Van bedenken. De Week Van Meike zou deze week in het teken staan van iets geheel pretentieloos in elk geval. Iets levensluchtigs. De Week van de Gestolen Middag in de Duinen bijvoorbeeld. Of De Week van de Gefrituurde Sardientjes met Citroen. Zoiets.