Mag ik even schaamteloos opscheppen over mijn vader? Ja? Mijn vader, sowieso de liefste vader van de wereld, maar dat terzijde, verblijft elk jaar een paar maanden in de Dominicaanse Republiek. Meestal in San Francisco de Macoris. Hij maakt zich daar (belangeloos) sterk voor onder andere een school voor dove kinderen en de opvang van ‘vergeten’ kinderen in de sloppenwijken.

Zelf kan hij zijn werk daar natuurlijk het best verwoorden. Zoals op de Idealen-actiesite van Trouw bijvoorbeeld. Hieronder een fragmentje uit zijn ideaal. Maar klik vooral even door naar de Idealen-actie, want de redactie van Trouw kiest één ideaal uit die €7500,- krijgt. En de keuze wordt gemaakt uit de top 10 meest gelezen idealen. Dus klik! Klik! Klik! Klik! Klik! Klik! Want het is namelijk écht heel goed en belangrijk wat mijn vader daar doet. En dat zeg ik niet alleen als trotse dochter. Lees zelf maar:

Breng stilte tot leven

San Francisco de Macoris ligt in de Dominicaanse Republiek, een erkend vakantieparadijs. Maar buiten de resorts is de armoede groot. Contrasten tussen rijk en arm zijn enorm. De dovenschool is de enige in het Noordoostelijk deel van het land. Er wordt alleen basisonderwijs aangeboden. De kinderen verblijven een groot deel van hun jeugd op de school. Vaak vanaf hun vierde tot hun achttiende of negentiende jaar.

Ik kom er al jaren. Ik zie de kinderen opgroeien. Geleidelijk worden ze meer volwassen, zelfverzekerder ook. Maar elk jaar zie ik ook dat er weer een aantal groten verdwenen zijn, klaar met de school. Ik vraag aan Ana Mercedes, directrice, hoe het nu verder met ze gaat. Volgt een schouderophalen: ‘Ze hebben geen perspectief. In deze harde samenleving is voor hen geen plaats, zeker niet als ze geen vak hebben geleerd. Ze zullen in grote armoede en geïsoleerd van de dorpsgemeenschap hun leven slijten. Het wordt stil om hen heen’. Ik word ook wat stil, kijk naar uitgelaten kinderen en realiseer me hoe het ze straks zal vergaan. Ik voel me er niet prettig onder. De stilte die hen wacht, die deugt niet.

Dit voorval gebeurde twee jaar geleden. Maar wat moet je dan? Er zijn ambitieuze plannen: Men wil beroepsopleidingen en bemiddeling bij het vinden van werk. Het schoolgebouw is echter te klein om de plannen te realiseren. Er moet een extra verdieping op de school komen voor leerwerkplaatsen. Dat betekent een forse investering. Hoe betaal je dat? Op de overheid hoeft men niet te rekenen. Die investeert niet meer in deze dove kinderen. Ze betaalt al het salaris van vier van de acht docenten en vindt dat ze daarmee aan haar verplichtingen heeft voldaan. Dat schiet al jaren niet op. Dus moet, zal dat geld er op een andere manier komen. En daar ga ik me, samen met Stichting Buba, voor inzetten. Omdat ik in deze mensen geloof. Omdat ze ook recht hebben op een menswaardige toekomst. Omdat hun stilte tot leven moet worden gebracht.

Frans Huber
Stichting Buba, (Jaaaa! Goed idee! Word donateur!)

Ps. Trots op papa, wilde ik eigenlijk boven dit blogje zetten. Maar ik hoorde mezelf toen zeggen: Hè bah, wat klinkt dat Verdonk. Je wordt bedankt Rita, voor het verpesten van alle ‘Trots op …’.

Nu in de Bright, fragmentje:

“Harrrrggrr! Hell yes! De baard in mijn keel! En ballen! Serieus, ik voel ze groeien! Ik weet het zeker, als ik de Audi R8 in het echt zou rijden, zou ik langzaam vent worden. Met bijbehorende agressie en competitiedrang. Als ik een R8 in het echt zou rijden zou ik elke slomo genadeloos van de weg drukken. Ik zou het asfalt gruwelijk geselen, het begrip bumperkleven herdefiniëren, en elke opa misprijzend van ‘nee’ laten schudden.

Maar als ik later, zoals het een echte vent betaamt, overmoedig word en écht te hard door een bocht vlieg, voel ik hoe de R8 ingrijpt, ‘kom maar kind’, en als een goedmoedig vaderfiguur neemt hij de boel in alle rust over. Hij pakt me bij de hand, leidt me met een rotgang op de millimeter langs de grindbak, en iets verderop de pits in.

Als we eenmaal stil staan snuf ik stiekem even onder mijn oksel. Zie je wel. Dit ben ik niet. Testosteron, dat is wat ik ruik. Ik ruik onmiskenbaar man. Als ik uitstap wil ik gitaar raggen! Zware jongens roken! Bier zuipen! Everzwijn eten! Yeah! HarrrrggrR8!”

Ligt nu in de winkels. Foto is van Marijn Scheeres.