Wat is het meest opbeurende in een mensenleven? Juist: je moeder (naast seks met je liefste. Maar dat laten we nu maar even buiten beschouwing, want onverenigbaar met moeder). Dan komt er heel lang niets en dan volgen koffie, chocola en drank.

Heel fijn dus, als je een moeder hebt die in zuid Spanje woont. Want moeders maken kopjes koffie voor je, met chocola in grote hoeveelheden erbij. Te nuttigen in de Spaanse ochtendzon. En die hoeft heus niet al onder te zijn als het tijd is voor oversized porties calamares op de boulevard – ‘kom kind, je moet goed eten’- met een of meer glaasjes witte wijn erbij en honinglikeur toe.

Daar was ik de afgelopen dagen, bij mijn moeder in Spanje. En dus ben ik denk ik wel voldoende opgebeurd om Albert Heijns nieuwe ‘ding’ aan de kunnen: de Welpie. Met plakvoeten, om overal op te plakken. Ze komen tijdens het EK met z’n 24 miljoenen tegelijk, de Welpies. Dat zijn er zo’n twee per persoon als je de baby’s en de minder begaafden (of zijn dat in relatie tot de oranjegekken juist hoogbegaafden?) niet meerekent. Vanaf dit weekend is ook de bijbehorende commercial met Welpie-tune – ‘Alle Welpies helpen, we plakken ons wild’ – op televisie te zien.

Mama! Help!

Merel Roze schrijft over een nachtelijke ingeving, zo briljant dat ze haar bed was uitgekomen om het op te schrijven. Blijkbaar enorm de moeite waard, want anders was ze natuurlijk blijven liggen. Maar de volgende dag las ze de aantekening die die gedachte verwoordde terug. ‘Plasse’, stond er.

Vannacht had ik iets vergelijkbaars. Ik bedacht iets Heel Belangrijks. Voor dergelijke situaties ligt er een opschrijfboekje naast mijn bed. Het opschrijfboekje is nog maagdelijk onbeschreven (de vraag is of dat iets zegt over mijn hoeveelheid briljante ingevingen of over hoe vast ik slaap) (dat laatste natuurlijk).

Ik sliep onrustig. Ik werd om de haverklap wakker en raakte vervolgens telkens in zo’n halfslaap. Die toestand kan heerlijk zijn, want soms kun je dan je dromen sturen – tenminste, ik wel. Dan stuur je natuurlijk de hele tijd aan op het allerleukste, -liefste en -lekkerste van de hele wereld en is het een feestje. Maar dat lukte me deze keer niet. En dan ga je malen. Meestal levert dat verbijsterend onbelangrijke gedachten op als ‘ik moet niet vergeten morgen een extra pen in mijn tas te stoppen’. Of: ‘Ik zou die foto’s laten afdrukken, da’s waar ook’.

Zo niet deze keer. Ineens wist ik het. Álles. Om 02.17u had ik de oplossing te pakken. Eentje voor alle problemen! Eureka! Snel, snel opschrijven, voor ik het weer kwijt was. Mijn pen bleek leeg, maar dit was hé-le-maal da bomb, dus gauw, gauw dat bed uit. Maar natuurlijk bleken alle pennen zich weer eens verstopt te hebben. Dus deed ik wat mijn moeder in zulke situaties altijd doet: een knoop in je zakdoek, maar dan een moderne (want wie heeft er tegenwoordig nog zo’n zakdoek) variant erop: leg een voorwerp dat je de volgende dag nodig hebt op een ongebruikelijke plek. Als je dan de volgende ochtend dat ding op die plek vindt, herinner je je wat het ook al weer was. Zo gezegd, zo gedaan. Opgelucht en gerust gesteld viel ik in diepe slaap.

Maar toen ik vanochtend mijn pump tussen de prei en de boter in de ijskast aantrof, schoot me geen gedachte te binnen die leek op de poort van Utopia waar ik die nacht om 02.17u was. Wel dat het een belachelijk gezicht is, een schoen in de ijskast. En ook de gedachte dat de gedachte dat je een briljante gedachte hebt op zich al briljant is (jahaa, die moest je even twee keer lezen he:-). Want behalve dat het een fijn gevoel is om je briljant te voelen, blijkt het ook een probaat slaapmiddel.

Xs4all adverteert ermee dat ze niet de goedkoopste zijn, maar wel de beste. En ook KPN moet het hebben van betrouwbaarheid. Waarover later meer.

Vanochtend stapte ik om half acht vol goede moed op de fiets. Ik had mezelf immers bij de kladden gegrepen, door elkaar gerammeld, afgebroken tot op de bodem en me omhoog getrokken aan mijn haar (zie vorige stukje). Ik pakte het voortaan heel anders aan, dus zodoende, om half acht op die fiets. Daarbij heb ik het gewoon ook takkedruk, dus ik moest wel.

Ik was ondanks van alles nog best goed gemutst, al zei ik het zelf. Tot ik tegen achten op mijn kantoor kwam en ik geen internetverbinding bleek te hebben. Ik had al iets van een grote storing bij xs4all vernomen, dus dat zou het wel zijn, dacht ik. De jongen bij xs4all dacht er anders over. Nee, daar lag het niet aan, het lag volgens hem aan de instellingen van mijn computer.

Wat volgde was een 4 (vier!) uur durende kruistocht door mijn computer, het modem, klantdossiers, relatienummers en gebruikersgegevens. Opzoek naar hobbels of andere kinken welke kabel dan ook. De goede moed van die ochtend, evenals mijn humeur, geduld en nette opvoeding, zakte me langzaam maar zeker in mijn schoenen. Ik moest bijna huilen.

Maar plots zag de jongen van xs4all het licht: O, maar mevrouw! riep hij uit. ‘U hebt KPN een slooporder gegeven!’. Pardon? Slooporder? Intern woord voor opzegging, aldus de jongen. Ik was me van geen slooporder bewust en neigde ernaar om ook over dit woord een discussie aan te gaan. Maar iets zei mij dat ik dat beter niet kon doen.

Beter tot tien tellen, slikken, diep ademhalen en KPN bellen. Alleen: ook daar waren ze zich van geen slooporder bewust. Voor zover zij het konden zien was de lijn gewoon nog netjes aan één stuk en werkte alles prima. De fout zat toch echt bij xs4all. Xs4all vingerwijst naar KPN, en KPN wijst naar xs4all. Xs4all geeft inmiddels niet meer thuis. Die zijn overbelast en niet bereikbaar vanwege dus die algemene storing.

Er zat niets anders op dan naar huis te gaan. Door de stromende regen, natuurlijk. In mijn nieuwe, dure suède jasje, natuurlijk (dat aldus naar de gallemiezen is, natuurlijk). Het is inmiddels één uur geweest. Ik ben 5 (vijf!) uur verder. Dat is voor de gewone mens meer dan een halve werkdag. Ik ben om precies te zijn nul komma nul opgeschoten met mijn werk, wat betekent dat ik komend weekend grotendeels achter mijn computer doorbreng. Met dank aan xs4all en KPN.

Hoe doen andere mensen dit? Hoe blijven andere mensen rustig, netjes en beleefd in dit soort situaties? Ik heb respect voor wie dat kan. Knap hoor, van die types die dan met zachte stem kunnen zeggen: ‘ach, ik ben al blij dat internet überhaupt bestaat. En tja, dat gaat af en toe eens mis. So be it…’.

Want bij mij klinkt het inwendig (en ook een beetje uitwendig eerlijk gezegd) toch echt heel anders. Bij mij klinkt het als een aardbeving, een doorbroken geluidsbarrière, een instortend gebouw, een crashende hummer, een neerstortend vliegtuig of zeven ontsporende treinen. Niet de goedkoopste, wel de beste en betrouwbaar – my ass.

Slooporder. Geen gek idee, eigenlijk. Helemaal geen gek idee.

Moest gisteravond, na alle heerlijke verleidingen en het daarbij horende verzaken, ineens denken aan een liedje van Huub van der Lubbe, ‘Morgen begin ik meteen’.

Het refrein gaat zo:

Dan grijp ik mezelf in mijn kladden
Rammel me eens flink door mekaar
Ik breek mezelf af tot op de bodem
En trek me omhoog aan mijn haar

Keer mezelf binnenstebuiten
Raap mezelf eindelijk bijeen
Pak het voortaan heel anders aan
Morgen begin ik meteen
–

Morgen is vandaag. En vandaag gaat de eerste paal erin.

(wel een beetje jammer dat ze kennelijk ook bij de Noord Zuid-lijn voor mijn deur paalsla-achtige activiteiten gepland hadden vandaag. En ik uitgerekend vandaag niet op kantoor zit, maar thuis werk).

Pinksteren, dat gaat over de herdenking van de Uitstorting van de Heilige Geest, vlak na Jezus’ hemelvaart. Op zich had ik toentertijd best even onder die Uitstorting willen zitten. Want het schijnt dat je dan met tongentaal gaat praten.

Behalve dat ik van zowel tongen als van taal hou, lijkt het me ook best fascinerend, die tongentaal. Je schijnt er gekke dingen van te gaan zeggen, die iedereen dan toch nog begrijpt. Wauw! Een beetje van die inspiratie kan ik wel even gebruiken nu.

Mijn geest is namelijk verre van heilig. Nu is dat op zich niets nieuws, maar tegenwoordig is daar nog iets bijgekomen: mijn geest is ook nog lui. Ik ben heus van goede wil hoor, daar niet van. Braaf neem ik om half negen plaats achter mijn computer. Ik check mijn mail, antwoord netjes ook, doe mijn dagelijkse rondje sites en open een vers worddocumentje. En dan gebeurt het. Dan blijkt zo’n heel wit documentje, met zo’n ongeduldig knipperende cursor in combinatie met de zon buiten, dus niet te werken.

Voor ik het weet zit ik alweer op mijn dakterras. En omdat deze combinatie (zon en witte worddocumentjes) wel meer mensen opbreekt, komt het geregeld voor dat ik nog geen alinea heb geschreven, of ik ben met een collega-luilak afgezakt naar een stads terras. Alwaar ik al veelste vroeg aan de witte wijn ga – met zo’n luie donder is het tenslotte moeilijk weerstand bieden. Nou ja, en dan is de geest natuurlijk uit de fles. En dat die flessegeest ook al niet heilig is, moge duidelijk zijn.

Hoewel… Je gaat er wel tongentaal van praten, heb ik gemerkt. Dat is mooi! Hadden we net geconcludeerd, toch? Dus eigenlijk ben ik gewoon hartstikke goed bezig zo. Ik heb nu eenmaal álles over voor een goed stuk, weet je. Dus het doel heiligt de middelen wel.

Ja, ik kan maar beter weer naar het terras en mezelf tracteren op een klein, verkoelend Uitstortinkje van t één of ‘t ander.

Proost! Amen!