Het schijnt dat elke moeder niet alleen bevalt van een baby, maar tegelijkertijd ook van een schuldgevoel. Omdat je áltijd het állerbeste voor je kind wilt, doe je het per definitie nooit goed (genoeg). Ik vond mezelf eerlijk gezegd nog best relaxt wat dat betreft. Totdat ik een week of twee geleden weer aan het werk ging, en ik nogal in de knel raakte in de discrepantie tussen wat ik wil en wat kan, met een baby op je arm.

Ik zie mezelf de vreemdste stunts uithalen. Behalve dat ik mezelf in korte tijd heb bekwaamd in het ‘flesvoeden met de mond’ (waarbij de moeder met haar eigen mond de fles in de mond van haar baby houdt zodat ze in elk geval één hand vrij heeft en zodoende, op halve snelheid, maar toch, een mailtje kan tikken), overwoog ik serieus om Morris (mijn drie maanden oude baby) met maxi cosi en al mee te nemen tijdens een autotest in de Tesla Roadser – een race wagen (op elektriciteit) van het bruutste soort die optrekt van nul naar 100 in 3,9 sec.

Toch maar niet.

Over de gedachte alleen al, voelde ik me zó schuldig, dat ik die nacht droomde dat ik in een internationale trein was gestapt en dat ik me een paar haltes verder plots realiseerde dat ik Morris was vergeten mee te nemen. Uit de kofferbak. Want daarin had ik hem kennelijk vervoerd. Ik kon niet uit de trein en mijn Morris, mijn allergrootste, lievelievlieve schat, lag daar – krijsend waarschijnlijk inmiddels – klein, bloot (want ja, ook dat nog: ik had hem om onduidelijke redenen niet meer dan een luier aan gedaan), koud en oneindig kwetsbaar te wezen in die kofferbak. Bij de gastank. Dat laatste vond ik om de een of andere reden helemáál de limit. De paniek waarin ik wakker schrok, was onbeschrijflijk.

Dus probeer ik nu wanhopig manieren te vinden om dat schuldgevoel te beperken. En dan helpt het heerlijk als je beseft dat het altijd nog erger kan.