Vandaag verschijnt bij uitgeverij Artemis & Co het boek ‘De Bonusmoeder. Ontroerende en humoristische verhalen van stiefmoeders’. Ik schreef er een verhaal voor, omdat ik zelf zo enorm stief ben. Ik ben dubbel stiefdochter (zowel mijn moeder als mijn vader kreeg na de scheiding een nieuwe relatie), dubbel stiefzus (zowel mijn moeder als mijn vader kreeg een relatie met iemand die al kinderen had uit een vorig huwelijk) en driedubbel stiefmoeder (twee meiden van vier en elf, en een jongen van acht).

Even voor de duidelijkheid: bij mij geen Assepoestaferelen, stief is lief! Heus ook niet alleen maar rozengeur en maneschijn, maar ik heb een hartstikke leuke stiefmoeder, had een kanjer van een stiefvader en ik prijs me gelukkig met de liefste stiefkinderen van de wereld.

Hier een fragment uit mijn bijdrage aan De Bonusmoeder. Het gaat over mijn stiefvader en hoe we ineens een heus ‘gezin’ (of wat daar voor doorgaat) werden toen hij dood ging.

Louis zat op de bank. Links van hem zat Erik, rechts Lonneke. Louis had zijn armen om hen heengeslagen. Mijn moeder zat in de stoel er tegenover. Iedereen keek strak, leek dingen te zien die ze niet wilden zien. Toch heerste er in de huiskamer een wonderbaarlijke rust. Opvallend.

Toen Louis die middag belde, hoorde ik een zekere kwetsbaarheid. Hij vroeg of ik op tijd naar huis wilde komen. Hij wilde iets zeggen en daar moesten we allemaal bij zijn. Zijn stem had geklonken als dun ijs.

Ik ging bij de open haard op de grond zitten. Louis keek me ernstig aan. “Ik heb slecht nieuws. Heel slecht nieuws.”

Ik keek de kamer rond. Alleen Erik keek me recht aan. Wanhopig.

“Ik ga dood”, klonk de stem van Louis.

De woorden galmden in mijn hoofd. Ik. Ga. Dood.

Ja maar wacht even. Dat kun je toch niet zomaar zeggen?!

“Hoezo, je gaat dood?” Mijn stem piepte afgeknepen.

“Ik ben vorige week naar het ziekenhuis geweest vanwege die bult in mijn buik”.

Daar had hij het inderdaad over gehad, een tijdje geleden al. Ik had het ge