Ik zat lekker buiten te werken, toen er plots een kever op mijn toetsenbord landde. Het was een prachtig beestje, met een glanzend bruin-okergeel schild. Maar hij liep over de n en de j, en toen via de g naar de e. Allemaal letters die ik nodig had.

Toen er naast me op mijn ontbijtbordje een kever van hetzelfde allooi landde, leek het me wel leuk als ze vriendjes werden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik zette de een bij de ander en hops!, na een gezamenlijke flikflak, had de één (ik denk het mannetje) plaatsgenomen op de ander (ik denk het vrouwtje) en werd er lustig op los geneukt.
Interessant vond ik, aangezien ik probeerde te ontsnappen aan dat o zo witte worddocumentje met die irritant knipperende cursor.
Ik posteerde mij op enkele centimeters van de vermoedelijke geslachtsorganen van het keverpaar. Hoe doen kevers dat eigenlijk? Hebben kevers een piemel? En zo ja, hoe ziet die eruit? Inderdaad, er kwam een soort piemeltje uitgeschoven. Hoewel je het in andere omstandigheden ook voor angel aan had kunnen zien. De piemel schoof in een indrukwekkende kromming onder het schild van de onderliggende partij. Na enig gefriemel kwam mijn volgende vraag: kunnen kevers klaarkomen? Lijkt me wel, want why bother, zou je anders denken. Van seksuele voorlichting verstoken, weten ze vast niet dat dat het is waar hun nageslacht vandaan komt. Maar kun je het zien als het hoogtepunt zich voltrekt? Krommen dan de pootjes? Gooit hij zijn koppie in zijn nek, trekt er een siddering onder dat schild door? Mijn verwachting was hooggespannen. En zij dan? Komt zij tot een hoogtepunt? Of delft ze niets dan het onderspit?
Dat laatste, daar leek het helaas het meest op. Uit alle macht probeerde ze zich te ontworstelen aan haar belager. Ze liep het complete ontbijtbordje rond, met dus die volhardende gast op haar rug. Tot het op zeker moment klaar bleek te zijn. Of daar ook ‘gekomen’ bij hoorde, weet ik niet. Niets wat leek op een climax, niets wat leek op een hoogtepunt of ander feestje. Direct na de kennelijke daad, vlogen beiden hun ook al zo weinig romantische kant uit: in tegenovergestelde richtingen.

Ik besloot er toch maar een werkzame dag van te maken.

Foto is van Roy Dear.

Ik heb dus echt wel een leuk zoontje!

(wilde ik maar even zeggen. Ondanks ik weet hoe takke-irritant moeders zijn die voortdurend zitten te zemelen over hun bloedje, hun schatje. Hun poepie, hun poppie, hun droppie. Hun snoepie, hun scheetje, hun snoepedroep. Hun liefje en hun lichtje, hun lieverdje en hun blijerdje. Hun knuffelkontje en vrijkousje. Hun bofkontje, hun snoepkontje. Hun pollewopje en hun pielewapje. Hun muizemitsje en apekoppie. Hun boefie, hun bulletje. Hun tijgertje en hun beertje, hun flappie en hun floppie. Hun moppie, poppie en hun koppie. Hun koektrommeltje en hun knuffeltje. Hun prinsenkind, hun hartendief, hun knappertje, hun apie, knapie, en hun snakie…

Maar ja, dat is die van mij allemaal ook. Dusss…

Ouders die als kind mishandeld zijn, doen hun eigen kinderen vaak vergelijkbare ellende aan. Een verbazingwekkend en verontrustend gegeven, vind ik dat.

Hieraan moest ik gister denken toen bleek dat Israël dat konvooi van schepen met hulpgoederen voor Palestina zo bruut was geënterd. Ook zo verbazingwekkend en verontrustend. Maar dan op wereldschaal. Amerika is in dat beeld zo’n echtgenote die het gewelddadige gedrag van haar man sussend vergoelijkt.

(Behalve Amerika past Wilders die rol ook heel aardig, zo bewees hij gister in NOVA toen het ging over de gruwelijkheden die Israël zoal begaat ten opzichte van de Palestijnen. Wilders is een gestoorde gekfanaat. Krankzinnig, frenetiek en doodeng. Compleet mesjogge, om binnen de context te blijven. Zo. Dat wilde ik hier graag nog even aan toevoegen).